Archive for the ‘Τέχνη’ Category

Του Νίκου Λυγερού

Αρχίζουν όλοι οι άνθρωποι που δεν είναι τέρατα με την τέχνη, για να εκφράσουν το προσωπικό τους είναι γιατί δεν μπορεί να ειπωθεί με άλλο τρόπο. Είναι ατομική ανάγκη που δεν υπολογίζει τίποτε άλλο, γιατί η δημιουργικότητα πρέπει να ζήσει δίχως απαραίτητα να ελέγχεται. Όμως με την πάροδο του Χρόνου η ανθρωπιά παίζει ένα ρόλο όλο και πιο σημαντικό, γιατί το έργο τέχνης γίνεται σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους και αποκτά μια συλλογικότητα. Έτσι σιγά σιγά ο καλλιτέχνης μέσω του έργου αποκτά ένα άλλο ρόλο αφού εκφράζει κι άλλους κι όχι μόνο μιας εποχής. Με τις αναλύσεις του έργου, το περιεχόμενό του γίνεται κτήμα των ανθρώπων και ανήκει πια στη μνημοσύνη της υπερδομής που αποτελείται από την Ανθρωπότητα. Τότε δημιουργείται η αλλαγή φάσης κι αντιλαμβανόμαστε πλέον τι είναι η ανθρώπινη τέχνη, όπως το βλέπουμε και στις βυζαντινές εικόνες και τοιχογραφίες. Δεν είναι πια το άτομο που εκφράζεται αλλά ένα κομμάτι της Ανθρωπότητας, δηλαδή μια οντότητα που ξέρει τι σημαίνει κενότητα και παράγει ένα έργο για τους άλλους όχι πια γιατί ξέρει ότι μόνο οι άλλοι έχουν σημασία για τη συνέχεια της Ανθρωπότητας. Η ανθρώπινη τέχνη απ’ την αρχή θυσιάζει την ατομικότητα για τη συλλογικότητα μέσω της συνανθρωπιάς. Ως αξία τότε έχει νόημα μόνο αν ανήκει στην ιστορία της Ανθρωπότητας κι αδιαφορεί παντελώς για τις κοινωνίες που είναι καταδικασμένες να ζήσουν και να πεθάνουν μέσα στο παρόν, αφού ασχολούνται ως γέφυρα μόνο με το παρελθόν και το μέλλον. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ως μνήμη μέλλοντος μπορεί να κατανοήσει την επινόηση των Δασκάλων, δηλαδή των υπηρετών της Ανθρωπότητας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=16012&l=gr

Advertisements

Του Νίκου Λυγερού

Όταν θέλεις να κάνεις μια έκθεση που αναδεικνύει το ανθρώπινο σώμα μέσω της ελληνικής τέχνης, το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς δεν είναι να δανειστείς άλλα γλυπτά από την πατρίδα στην οποία δεν αποδέχεσαι να επιστρέψεις αυτά που έχεις αρπάξει μ’ ένα βάρβαρο τρόπο, αλλά αν με αυτόν τον τρόπο ακολουθείς το πρέπον και το ελληνικό φως. Διότι τα γλυπτά, και όχι τα μάρμαρα, δεν είναι μόνο εκθέματα, είναι κομμάτια του Ελληνισμού που ανήκουν στην Ανθρωπότητα και γι’ αυτό το λόγο μάλιστα ο Αρχαιολογικός χώρος της Ακρόπολης εντάχθηκε το 1987 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Μόνο και μόνο η ιδέα ενός δανεισμού άλλων γλυπτών της Ακρόπολης για να οργανωθεί μια έκθεση στο British Museum είναι απαράδεκτη όσο επικρατεί η επίσημη στάση της Αγγλίας περί επιστροφής. Αν βέβαια θεωρείς ότι έχουμε ξεχάσει το θέμα και δεν διεκδικούμε πια την επιστροφή στην πατρίδα μας, δικαιολογείται αυτή η πρόταση. Μόνο που ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεχάσει απολύτως τίποτα. Συνεχίζουμε τον αγώνα της επιστροφής, όχι για κάποιο λόγο εκδικητικό ή εθνικιστικό, αλλά γιατί είναι απλώς το πρέπον για τον Ελληνισμό και την Ανθρωπότητα. Το ελληνικό πνεύμα δεν δανείζεται, γιατί είναι προσφορά του Χρόνου στην Ανθρωπότητα. Έτσι δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι ξεχάσαμε ή ότι δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα σε αυτή την υπόθεση. Ο Ελληνισμός είναι μαχητικός, γιατί είναι της Δικαιοσύνης και δεν γονατίζει με τις δυσκολίες. Συνεχίζουμε, λοιπόν, πάντα ακάθεκτοι.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=15773&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Η Δικαίωση του Μουσείου της Ακρόπολης, έρχεται με την επισκεψιμότητα του κοινού. Έτσι ακόμα κι αν είχε ακούσει τα πάντα, για τη δομή του, την αρχιτεκτονική κ.λπ., ο απλός λαός έρχεται να διαψεύσει τους ειδικούς των πάντων. Μετά από πέντε χρόνια λειτουργίας και μόνο, βρίσκεται στην παγκόσμια κατάταξη, στα τρία καλύτερα Μουσεία του κόσμου. Αυτό δεν είναι μονάχα μία τοπική επιτυχία. Το Μουσείο μας έχει ευρωπαϊκές προδιαγραφές και δεν μπορεί κανείς πια να το δυσφημίσει, για να μπορέσει να υποστηρίξει τη μη επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα και της Καρυάτιδας. Επίσης με αυτήν του τη θέση μεγαλώνει και την αναγνωρισιμότητα της πατρίδας μας κι ανατρέπει την εικόνα που προβάλλουν προς το εξωτερικό τα δικά μας τα μέσα. Η Ελλάδα αξίζει να έχει ένα τέτοιο μουσείο, όχι γιατί είναι ένα κράτος και μόνο, αλλά γιατί είναι η κοιτίδα του Ελληνισμού. Οι επισκέπτες της Ανθρωπότητας δεν έρχονται να δουν μόνο έναν χώρο, αλλά ένα Μουσείο του Χρόνου, όπου ένα πανέμορφο κομμάτι της ιστορίας έχει λαξευτεί από τους καλύτερους τεχνίτες του κόσμου. Διότι κατάφεραν να μετατρέψουν το μάρμαρο σε φως. Διότι έδειξε στην Ανθρωπότητα το δώρο του Χρόνου, τον Ελληνισμό δίχως συμβιβασμούς και φοβίες, δίχως ίχνος ραγιαδισμού, με την απλότητα της τέχνης, με την καινοτομία του πνεύματος. Το Μουσείο της Ακρόπολης δεν είναι μία θήκη αλλά βιβλιοθήκη της ομορφιάς της ελληνικής ουσίας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=15641&l=gr