Archive for the ‘Πολιτισμός-Ιστορία’ Category

Advertisements

Του Νίκου Λυγερού

Όταν σκεφτόμαστε ακόμα και αντικειμενικά ένα λαό που έχει υποστεί μια γενοκτονία λόγω βαρβαρότητας δεν αντιλαμβανόμαστε εκείνη τη στιγμή ότι νίκησε τους γενοκτόνους. Διότι όσες προσπάθειες κι αν έκαναν τόσα χρόνια δεν κατάφεραν να εξοντώσουν όλα τα θύματα και παρέμειναν οι επιζώντες που λειτουργούν ως μάρτυρες για την κατηγορία, και την καταδίκη της γενοκτονίας. Δεν βλέπουμε αμέσως ότι πρόκειται για μια ήττα των γενοκτόνων που δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν την εσχάτη λύση. Και μετά από δεκαετίες οι οικογένειες των επιζώντων συνεχίζουν το έργο της μνημοσύνης και παλεύουν ενάντια στη γενοκτονία της μνήμης. Έτσι η ύπαρξή μας αποτελεί μια αντίσταση κι όχι μόνο μια θυσία. Αλλά επιπλέον δείχνει ότι ο γενοκτόνος δεν τα κατάφερε να διαπράξει ένα τέλειο έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας έτσι ώστε να μην υπάρχει κανένα ίχνος της πράξης και στη συνέχεια καμία κατηγορία και καταδίκη. Οι επιζώντες λειτουργούν ως αθάνατοι σελιδοδείκτες μαζί με τους Δίκαιους για να μην ξεχάσουμε καμία σελίδα της ιστορίας της Ανθρωπότητας. Έτσι οι γενοκτόνοι συνεχίζουν να έχουν προβλήματα και μετά το έγκλημά τους, γιατί τα θύματα δεν γενοκτονήθηκαν όλα, γιατί ο λαός δεν αφανίστηκε, γιατί η δικαιοσύνη δεν ξέχασε το Χρόνο. Γι’ αυτό το λόγο, ενώ θα έπρεπε να είμαστε όλοι νεκροί, συνεχίζουμε το έργο της αντίστασης για να μη σβήσει τίποτα από το παρελθόν και σκιστούν σελίδες της Ιστορίας μας. Πρέπει λοιπόν από τη λύπη της επετείου να βρούμε το κουράγιο και να αναδείξουμε τη χαρά της ζωής αλλά και την νίκη της ζωής. Γιατί γι’ αυτό πρόκειται. Η γενοκτονία δεν είναι ένα τελικό σημείο αλλά ένας δεσμός που μας ενώνει με την Ανθρωπότητα. Κι η ύπαρξή μας μετά από τα γεγονότα του αφανισμού είναι βέβαια μια νίκη κατά των γενοκτόνων που ακόμα και με βαρβαρότητα δεν πέτυχαν τον σκοπό τους.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16926&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις μελέτες της Γενοκτονίας είναι η θέση της ιστορίας και των ιστορικών. Και ο λόγος είναι απλός. Η ιστορία αρχίζει μετά το γεγονός και οι ιστορικοί ασχολούνται με την ιστορία του μετά. Έτσι δεν έχουμε στοιχεία για την ιστορία του πριν. Και το ερώτημα μετατρέπεται στο εξής: Ποιος γράφει την ιστορία του πριν και ποιος τη μελετά; Η απάντηση είναι η στρατηγική και οι στρατηγιστές. Συνεπώς μια ολική ανάλυση της Γενοκτονίας πρέπει να έχει στοιχεία και από ιστορία και από στρατηγική. Έτσι εμφανίζεται και η απαίτηση νοητικών σχημάτων που ανήκουν στη στρατηγική. Σ’ αυτό το πλαίσιο, είναι απαραίτητο επίσης να διαχωριστεί η έννοια του πολέμου από την έννοια της Γενοκτονίας, αφού δεν λειτουργεί σε αυτό το πλαίσιο. Έτσι πρέπει τα νοητικά σχήματα να μην είναι εξ ολοκλήρου στρατιωτικά, ενώ είναι στρατηγικά. Σε αυτό το πεδίο έρχονται διάφορες θεωρίες να ενισχύσουν τα εργαλεία της μελέτης. Μερικές από αυτές είναι η θεωρία γραφημάτων, η θεωρία κόμβων και η θεωρία Δεσμών. Η κωδικοποίηση της Γενοκτονίας μέσω της θεωρίας γραφημάτων, μπορεί να είναι αποτελεσματική για τα διαγράμματα ροής, αλλά δεν επαρκεί για μια ολική ανάλυση. Διότι μια Γενοκτονία δεν είναι ένα σύνολο περιπτώσεων, δεν είναι μια περιπτωσιολογία ούτε η γενίκευσή της. Όπως μια πολλαπλότητα δεν είναι απλώς το σύνολο των μερών της, διότι έχει και μια δομή που δεν ενσωματώνεται μέσα στην τοπική ανάλυση. Αντιθέτως η θεωρία Δεσμών είναι εξ ολοκλήρου από τη φύση της ολική, όπως είναι η θεωρία κόμβων μόνο που δεν ασχολείται μόνο με ένα αντικείμενο σαν αυτή, αφού ένας δεσμός μπορεί ν’ αποτελείται από πολλά. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε την τοποστρατηγική και τη χρονοστρατηγική ανάλογα αν εξετάζουμε τοπολογικά και χρονικά τις στρατηγικές που ακολούθησαν οι γενοκτόνοι. Διότι όταν εξετάζουμε μόνο και μόνο την γενοκτολογία ως θεματολογία, δεν μπορούμε βέβαια να κάνουμε καμία στρατηγική ανάλυση. Ενώ πρέπει να εξετάσουμε τις δύο πλευρές, όταν θέλουμε πραγματικά να καταλάβουμε και να ερμηνεύσουμε τα δεδομένα. Χρειάζεται λοιπόν μια ολική ανάλυση και μία ολιστική προσέγγιση για να δούμε τα αόρατα νοητικά σχήματα της στρατηγικής που θα γράψουν την επόμενη ιστορία. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε επιπλέον να μάθουμε τα χαρακτηριστικά της αρχής μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει στην γενοκτονία. Ουσιαστικά με αυτή τη μεθοδολογία μπορούμε να ερμηνεύσουμε ακόμα και τις φάσεις του Stanton, αφού η κωδικοποίηση επιτρέπει την ανάδειξη των νοητικών σχημάτων που τις υποστηρίζουν. Η θεωρία Δεσμών δίνει τη δυνατότητα να εξετάσουμε τη Γενοκτονία ως όλο και όχι να αναλυθεί σε μέρη και περιπτώσεις που την εκφυλίζουν. Έτσι η γενοκτολογία αποκτά ένα νέο αφαιρετικό εργαλείο για να μπορεί να μην είναι απλώς η ιστορία του μετά, αλλά και του πριν για να μπορέσει να αποφύγει αποτελεσματικά περιπτώσεις που θα οδηγούσαν σε γενοκτονία.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16825&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Λόγω του Ελληνισμού είμαστε ικανοί να προσεγγίσουμε τη σχέση που υπάρχει μεταξύ της Ελλάδας και της Αυστραλίας μέσω της Θεωρίας Δεσμών. Λόγω της απόστασης η κλασσική προσέγγιση μέσω της γειτνίασης αναγκαστικά καταρρέει. Κατά συνέπεια η γεωστρατηγική σχέση είναι δύσκολο να αξιολογηθεί με τέτοια δεδομένα. Έτσι η τοποστρατηγική προσέγγιση προσφέρει περισσότερες δυνατότητες αφού δεν ασχολείται με την έννοια της απόστασης και επικεντρώνεται αποκλειστικά στην έννοια της σχέσης. Σε αυτό το πλαίσιο όμως η Θεωρία σχέσεων θα εξετάσει γενικά το πεδίο και δεν θα μπορέσει να διαχωρίσει τη φύση των σχέσεων. Επίσης η θεωρία των συνόλων με μερική διάταξη ενώ δίνει την δυνατότητα εξειδίκευσης εγκλωβίζεται και πάλι με την έννοια του γείτονα. Ενώ η Θεωρία Δεσμών εκ φύσης εξετάζει ολικά την έννοια της σχέσης διότι γνωρίζει ότι το τοπικό στοιχείο δεν επαρκεί για να διαδώσει την πληροφορία σε ολικό επίπεδο. Όταν εξετάζουμε και το πιο απλό νοητικό σχήμα της Θεωρίας Δεσμών, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν πρόκειται για μια απλή σχέση, ούτε μια σχέση γειτνίασης. Είμαστε εκ φύσης αναγκασμένοι να βλέπουμε συνεχώς όλο το δεσμό για να καταλάβουμε τα μέρη του. Με αυτήν την έννοια μπορούμε να δούμε σε αυτήν την ιδιότητα αυτή που έχει το ψηφιδωτό με την πολυχρωμία του σε σχέση με την ψηφίδα που παραμένει μονόχρωμη. Έτσι στη Θεωρία Δεσμών μπορούμε να κωδικοποιήσουμε μια σχέση εξ αποστάσεως, όποια και να είναι φαινομενικά αυτή η απόσταση. Έτσι η περίπτωση της σχέσης της Ελλάδας με την Αυστραλία αποκτά νόημα. Διότι παρόλο που οι δύο χώρες βρίσκονται σε πολύ μεγάλη απόσταση για τα δεδομένα της γεωγραφίας, ξέρουμε ότι υπάρχει μία σχέση. Αυτή η σχέση που αρχικά δημιουργήθηκε από τα πρώτα μεταναστευτικά κύματα, δεν οφείλει αποκλειστικά την ύπαρξή της σε αυτό το γεγονός. Η καθιέρωση της σχέσης προέρχεται από το μέγεθος αλλά και τη διάρκειά της. Βλέπουμε λοιπόν τη χρονική διάσταση αυτής της σχέσης που μας επιτρέπει να την εξετάσουμε και χρονοστρατηγικά κι όχι μόνο τοποστρατηγικά. Το πιο σημαντικό στοιχείο σ’ αυτή τη σχέση είναι η έννοια της απελευθέρωσης που εμπεριέχει ο δεσμός. Διότι δεν πρόκειται για δεσμά που λειτουργούν ως ζυγός, αλλά για δεσμούς που παραμένουν ελεύθεροι λόγω της δομής αφού επί της ουσίας λειτουργούν μόνο μέσω του πλαισίου της θέλησης. Σε αυτό το μοντέλο τα μέρη του δεσμού είναι οι Έλληνες της Αυστραλίας. Δεν είναι λοιπόν μια άμεση διακρατική σχέση όπως σε περίπτωση γειτνίασης. Ούτε πρόκειται για μια αλυσίδα που δεσμεύει κάθε μέρος με τα δύο διπλανά. Ενώ ο κάθε Έλληνας της Αυστραλίας μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα. Οι Έλληνες της Αυστραλίας λειτουργούν ολικά και μ’ έναν τρόπο που κωδικοποιείται ως δεσμός, διότι η απελευθέρωση του ενός οδηγεί αμέσως και άμεσα στην απελευθέρωση των πάντων. Αν λοιπόν συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε σε μια σχέση τέτοιου τύπου, τότε θα αντιληφθούμε ότι έχουμε περισσότερες δυνατότητες από αυτές που εκφράζει η γεωστρατηγική κι ότι μπορούμε σε βάθος χρόνου να λειτουργήσουμε χρονοστρατηγικά με την υποστήριξη των δεσμών και των υπερδομών της Θεωρίας Δεσμών.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16812&l=gr

Ελληνικά χωρίς Ελληνισμό;

Posted: Σεπτεμβρίου 7, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Παιδεία, Πολιτισμός-Ιστορία

Του Νίκου Λυγερού

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων που προωθούν την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας είναι το πλήθος των μαθητών και των φοιτητών. Σε κάθε συζήτηση αναρωτιούνται τι θα κάνουμε αν του χρόνου έχουμε λιγότερους, τι θα κάνουμε τώρα που έχουμε λιγότερους και πώς θα τα καταφέρουμε να έχουμε περισσότερους. Αυτά τα ερωτήματα σε βάθος Χρόνου θεωρούνται από συνήθεια ως σημαντικά, ενώ ανήκουν μόνο και μόνο στη καθημερινότητα. Συζητούν ειδικοί της γλώσσας λες και υπάρχει μόνο η γλώσσα δίχως σκέψη. Ποιο νόημα έχει η γλώσσα δίχως σκέψη; Ποια σημασία έχει η γλώσσα δίχως πολιτισμό; Αν ο στόχος μας είναι μόνο και μόνο η επικοινωνία, σίγουρα υπάρχει και απάντηση. Το πρόβλημα είναι ότι μιλάμε για φυσικές γλώσσες και όχι για τεχνητές. Κι όταν εφαρμόζουμε αυτό το πλαίσιο στη γλώσσα μας μπορούμε ν’ αναρωτηθούμε στο τέλος τι αξία έχουν τα ελληνικά δίχως Ελληνισμό; Διότι οι συνεχείς συγκρίσεις των ελληνικών με τις άλλες γλώσσες καταντούν ένα γελοίο ανέκδοτο, αφού η ουσία των ελληνικών είναι ο Ελληνισμός. Αν δεν υπάρχει το πνεύμα του Ελληνισμού τι να την κάνω τη γλώσσα; Αν δεν υπάρχει ιστορία τι εννοώ με το παρελθόν και το μέλλον; Δίχως ιστορία, το παρόν κυριαρχεί γιατί ζούμε μόνο σε χώρο, δίχως Χρόνο. Είμαστε λαός σπάνιος κι ασχολούμαστε με τις ποσότητες. Είμαστε λαός του Χρόνου κι ασχολούμαστε με τις επιφάνειες. Το ερώτημα είναι γιατί; Ποιος είναι ο λόγος; Κι η απάντηση είναι απλή: απλώς η καθημερινότητα. Διότι είναι αυτή που μας κάνει λόγω λήθης κι αδιαφορίας να ξεχάσουμε την ουσία της ύπαρξής μας εδώ και αιώνες, τον Ελληνισμό. Αν στον χώρο των γλωσσών δεν μιλούμε πια για τον Ελληνισμό, ενώ προσπαθούμε να βρούμε γλωσσικά προτερήματα, είμαστε άξιοι της μοίρας μας, αφού τα λόγια δίχως λόγο δεν είναι σκέψεις αλλά λέξεις. Η γλώσσα μας είναι σπουδαία γιατί είναι η γλώσσα του Ελληνισμού. Η γλώσσα μας δεν είναι μόνο τα ελληνικά, αλλά η έκφραση της ελληνικής σκέψης. Ο Ελληνισμός είναι δώρο του Χρόνου στην Ανθρωπότητα και από αυτήν αντλεί την αξία της η γλώσσα μας. Δίχως ελληνική σκέψη ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Ας δούμε επιτέλους ότι το κλέος της γλώσσας δεν είναι πόσοι μιλούν ελληνικά, αλλά πώς ο Ελληνισμός έγινε θαύμα.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=16745&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Το Μουσείο της Γενοκτονίας του Sydney είναι ένα ζωντανό παράδειγμα του καθήκοντος κάθε λαού εκ μέρους των επιζώντων για τη μνήμη των θυμάτων ενός εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας. Η μουσειολογία του είναι πολύ μελετημένη για να υποστηρίζει χωρίς ποτέ να εκφυλίζει τον αποδεικτικό χαρακτήρα του όλου εγχειρήματος. Διότι ένα Μουσείο Γενοκτονίας δεν είναι ένα απλό μουσείο με την έννοια ότι έχει ν’ αποδείξει ιστορικά γεγονότα που αμφισβητούνται από ακραία στοιχεία που δεν αποδέχονται ούτε τα μεγέθη ούτε την ύπαρξη ενός Ολοκαυτώματος. Έτσι κάθε στοιχείο, κάθε αντικείμενο είναι πλαισιωμένο από μια ιστορία που δίνει ιστορικότητα ακόμα και στην προθήκη του. Επίσης σε μακροσκοπικό επίπεδο όλη η δομή του Μουσείου της Γενοκτονίας είναι δημιουργημένη για να φέρει τον ανθρώπινο παρατηρητή στη θέση των ζωών των θυμάτων. Έτσι βλέπει βιωματικά μερικά θεμελιακά στοιχεία και τα θύματα χάνουν την ανωνυμία τους. Δεν μιλάμε πια μόνο για θύματα μ’ έναν αφαιρετικό τρόπο, αλλά για ανθρώπους με ονόματα με μια ιστορία. Ένα ημερολόγιο παραδείγματος χάρη σε μεταφέρει μέσω της γραφής του στην ύπαρξη του χεριού που το έγραψε, για να μείνουν οι σημειώσεις. Έτσι ο καθένας μας που σημειώνει, που μελετά ένα αντικείμενο, μπορεί να φανταστεί πιο εύκολα τι μπορεί να μείνει από όλα αυτά που κάνει όταν κάποιο σύστημα θελήσει να τον καταστρέψει όχι μόνο μέσω ενός εγκλήματος αλλά μέσω μιας Γενοκτονίας. Όταν ο γενοκτόνος δεν θέλει να υπάρχει ούτε ίχνος της ύπαρξης. Όταν η βαρβαρότητα αποφασίζει ότι θα δολοφονήσει ακόμα και το θάνατο για να μην υπάρξει ούτε καν ζωή. Όταν το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας δεν επιτρέπει ούτε στους αγέννητους να ζήσουν. Το Μουσείο της Γενοκτονίας του Sydney αποδεικνύει επίσης ότι μία χώρα σχετικά νέα που δημιουργεί ακόμα την ιστορία της είναι ικανή να προστατέψει την μνήμη των θυμάτων χωρίς κανένα σύμπλεγμα, γιατί γνωρίζει ότι κάνει το πρέπον. Ο καθένας που βλέπει το μουσείο συνειδητοποιεί την αξία του για την ιστορία όλης της Ανθρωπότητας και της ανθρωπιάς. Διότι το έγκλημα είναι κατά της Ανθρωπότητας κι όχι μόνο ενός έθνους. Γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητο κάθε λαός που έχει υποστεί μια Γενοκτονία ν’ ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα λόγω ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16720&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Συχνά θεωρούμε ότι τα σύνορα είναι ένας τοίχος κι ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα, όταν υπάρχουν κατεχόμενα. Ενώ ξεχνάμε ότι η πόρτα είναι η θάλασσα που ανοίγει μέσω του κλειδιού που είναι η στρατηγική. Όταν όμως καταλάβουμε την αξία της όλα τα πράγματα γίνονται δεδομένα και τα δεδομένα δεν είναι πια δεδομένα. Αυτή η διαφορά είναι που κάνει τη διαφορά. Τότε ο κόσμος γίνεται υπεραντικείμενο και η σκέψη, η μελέτη και η δράση. Με αυτά τα όπλα, η απελευθέρωση δεν είναι πια μια ουτοπία, αλλά μια πράξη που πρέπει να γίνει γιατί είναι η πρέπουσα. Δεν πρόκειται ποτέ ν’ αφήσουμε δικούς μας να παραμείνουν σκλαβωμένοι από κατοχικά καθεστώτα, όποια και να είναι γιατί το μόνο που σεβόμαστε είναι η Ανθρωπότητα που υπηρετούμε εδώ και αιώνες μέσα στο Χρόνο αδιάκοπα και ασταμάτητα, γιατί δεν υπολογίζουμε κανένα κοινωνικό ή ταξικό κόστος. Η ελευθερία με το θάνατο είναι η μόνη μας επιλογή γιατί αλλιώς η ζωή μας δεν έχει κανένα νόημα. Και η απελευθέρωση είναι ένα από το θεμελιακά μας στοιχεία με την έννοια ότι ακολουθεί τα νοητικά σχήματα της τοποστρατηγικής και της χρονοστρατηγικής. Έτσι ο καθένας που είναι όντως Έλληνας ελεύθερος ή νεκρός συνεχίζει αυτό το έργο ακάθεκτα. Τα Μικρά και τα Μεγάλα Κατεχόμενα είναι χειροπιαστά παραδείγματα που σχετίζονται άμεσα με αυτόν τον στόχο. Δεν κοιτάζουμε μόνο τις μάχες αλλά όλες τις ήττες και τις νίκες που μας χαρακτηρίζουν δίχως να κάνουμε το λάθος να διαχωρίσουμε ζευγάρια, όπως είναι οι Θερμοπύλες και η Σαλαμίνα, η Αμμόχωστος και η Ναύπακτος γιατί ο Ελληνισμός και η Χριστιανοσύνη παλεύουν για το ίδιο ιδανικό της ανθρώπινης ελευθερίας, αφού ακολουθούν τα Δικαιώματα της Ανθρωπότητας. Αν λοιπόν νιώθεις μέσα σου αυτήν την ανάγκη της απελευθέρωσης, τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, αφού μαζί θα δώσουμε τις μάχες της.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=16169&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Είναι σίγουρα μια ανορθόδοξη προσέγγιση να εξετάζουμε τον Ελληνισμό ως μαλάκιον της Γενικής θεωρίας της Σχετικότητας του Einstein και σίγουρα δεν είναι το μόνο μοντέλο, αφού θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και άλλα όπως η έννοια του τριπλού σημείου επαφής των δυναμικών συστημάτων μέσω της έννοιας της βαλκανοποίησης ή του παράξενου ελκυστή της μορφοκλασματικής ανάλυσης. Σε κάθε περίπτωση το μαλάκιον είναι ένα ανθεκτικό σημείο αναφοράς όταν τα πράγματα δεν είναι γραμμικά. Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να φανταστούμε την ιστορία ως το ανάλογο της βαρύτητας στη Γενική θεωρία και αυτή να είναι το θεμελιακό στοιχείο που τροποποιεί τους χάρτες, όπως η βαρύτητα παραμορφώνει τα συστήματα αναφοράς του Γαλιλαίου. Επίσης γνωρίζουμε ήδη την αλλαγή που προκαλεί η Ειδική θεωρία της Σχετικότητας με την εισαγωγή των μετασχηματιστών του Lorenz. Έτσι πρέπει να σκεφτούμε ότι λόγω σπανιότητας ο Ελληνισμός δεν μετασχηματίζεται γραμμικά και με ομαλό τρόπο. Κι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του παραδείγματα, επειδή είναι και το πιο μακρόχρονο, είναι το βυζαντινό. Μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο είμαστε ήδη υποχρεωμένοι να εισάγουμε την έννοια του μαλάκιου, αφού μόνο και μόνο το εμβαδόν και το σχήμα της επιφανείας σε συνάρτηση με το χρόνο και την εξέλιξή του είναι πολύπλοκα. Το Βυζάντιο, που διαρκεί έντεκα αιώνες, δεν μπορεί να εξεταστεί μόνο ανά έτος και είναι δύσκολο να συγκρίνουμε στο ίδιο πεδίο όλα τα σχήματα που παίρνει σε βάθος χρόνου. Έτσι το μαλάκιον της Γενικής θεωρίας της Σχετικότητας, που είναι ικανό να εφαρμοστεί πάνω στην καμπυλότητα του χωροχρόνου και να δώσει ένα σύστημα αναφοράς δίχως καθετότητα, δημιουργεί μια εικόνα ανάλογη όταν το ενσωματώνουμε μέσα στην ιστορία για να υπάρξει ένα ενιαίο σύστημα αναφοράς σε διαχρονικό επίπεδο, γιατί η γεωμετρική και μόνο έννοια του εμβαδού και της επιφάνειας μεταλλάσσεται τόσο πολύ στο χωρικό διάστημα που δυσκολεύει τον εντοπισμό της συνέχειας. Γι’ αυτό το λόγο προσπαθούν μερικοί ανά τους αιώνες να χρησιμοποιήσουν τέτοιου τύπου επιχειρήματα για να μην υπάρχει το μέτωπό μας. Το μαλάκιον, όμως, ενσωματώνει εξαρχής τις δομές του χρόνου και παραμένει το ίδιο ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πια κάθετες. Έτσι ο Ελληνισμός, που λειτουργεί μόνο με διαχρονικές αξίες κι όχι συγχρονικές αρχές, είναι μια μαλακή οντότητα, που έχει όμως ανθεκτικότητα, αφού προσαρμόζεται μέσα στην ιστορία και δεν εκφυλίζεται. Έτσι γίνεται και με το μαλάκιον. Κατά συνέπεια, η χρήση ενός ισομορφισμού του τύπου Sidis μας επιτρέπει να θεωρήσουμε τον Ελληνισμό όχι μόνο ως ένα δώρο του Χρόνου στην Ανθρωπότητα, αλλά και ως ένα μαλάκιον της ιστορίας που εξηγεί και τον διαχρονικό του χαρακτήρα.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16659&l=gr