Αρχείο για Αύγουστος, 2014

Advertisements

Του Νίκου Λυγερού

Η κλασική προσέγγιση της πολιορκίας του Χάνδακα (1648 – 1669) χρησιμοποιεί την έννοια της μάχης μόνο που δυσκολεύεται λόγω της μεγάλης διάρκειας της σύγκρουσης. Έτσι προτιμά να καλύψει την πολιορκία με μία ακολουθία από μικρές συρράξεις που αντιπροσωπεύουν ανάλογα με τις περιπτώσεις, εξόδους, επιθέσεις, αντεπιθέσεις, κλπ. Και πάλι, με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν τεχνητά με κρίκους, μια αλυσίδα γεγονότων, ενώ η αλυσίδα υπήρχε εξαρχής λαξευμένη μέσα στο ξύλο με κρίκους κλειστούς. Για να αποφύγουν αυτά τα προβλήματα μερικοί μελετητές προσπαθούν να ενσωματώσουν την πολιορκία του Χάνδακα μέσα στο πλαίσιο της οθωμανικής κατάκτησης της Κρήτης. Είναι βέβαια ένα κλασικό σχήμα που δίνει όμως έμφαση και πάλι στην έννοια του χώρου, δίχως να δώσει τόσο σημασία όσο αξίζει σε αυτήν την ακραία πολιορκία, στην έννοια του Χρόνου και στο πάχος του. Διότι το χαρακτηριστικό αυτής της περίπτωσης αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία για να μη μιλήσουμε από τώρα για καινοτομία. Επιπλέον ο ρόλος του Francesco Morosini δεν είναι απλώς μια λεπτομέρεια, αφού είχε στην Κρήτη μια διάρκεια 24 ετών. Αν τώρα χρησιμοποιήσουμε την τοποστρατηγική, για να μελετήσουμε τις σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ των συμμάχων και των εχθρών, τότε τα πράγματα εμφανίζονται με έναν τρόπο ριζικά διαφορετικό. Δεν έχουμε πια ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος μεταξύ της Βενετίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εδώ εμπλέκονται πολλές Ευρωπαϊκές δυνάμεις, όλες χριστιανικές που λειτουργούν με τα εθνικά τους συμφέροντα εναντίον ενός κατακτητή που προσπαθεί να καταλάβει όλη τη Μεσόγειο που θεωρείται εντελώς απαράδεκτο. Η τοποστρατηγική προετοιμάζει το έδαφος για την σύνθεση της Χρονοστρατηγικής. Τα πρώτα στοιχεία του Χρόνου δείχνουν ότι η πολιορκία εντάσσεται σε ένα χρονικό διάστημα ακόμα μεγαλύτερο με παίκτες που παίζουν διαχρονικά μέσα στη σκακιέρα της Μεσογείου. Μόνο που δεν παίζουν μία μόνο παρτίδα, υπάρχει συνέχεια και αυτή λειτουργεί με μνήμη. Οι παίκτες επιπλέον δεν είναι μόνο δύο. Κατά συνέπεια βλέπουμε ότι εκ φύσης μια κλασική προσέγγιση εκφυλίζει τα δεδομένα κι έχει μια ανάλυση που καταρρέει. Ενώ αυτή η πολιορκία είναι συνδεδεμένη με τις πολιορκίες της Μάλτας, της Ρόδου, της Κύπρου και την ναυμαχία της Ναυπάκτου. Μια ολιστική ανάλυση λειτουργεί συμπληρωματικά με τη Χρονοστρατηγική σύνθεση. Έτσι αντιλαμβανόμαστε καλύτερα και ορθολογικά ότι η Κρήτη είναι μόνο μέρος, μερικά τετράγωνα, της μεσογειακής σκακιέρας. Η πολιορκία του Χάνδακα εμφανίζεται τότε ως ένα φαινόμενο κι όχι μόνο γεγονός, αναμενόμενο αλλά το πιο σπουδαίο είναι ότι δεν είναι το τέλος και είναι μόνο η προετοιμασία της απελευθέρωσης της Πελοποννήσου που θα παίξει ένα τεράστιο ρόλο στους επόμενους αιώνες. Ο Χάνδακας ήταν μια θυσία, ένας σκακιστικός συνδυασμός σε μια πολλαπλή παρτίδα αιώνων και είναι η ουσία της συμβολής του στη Χρονοστρατηγική.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=16536&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Αν κάποιος τολμούσε να ονομάσει τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους, αιολικούς πολλοί θα θεωρούσαν ότι είναι γελοίο. Το ίδιο ισχύει και για ένα αιολικό ιστιοφόρο. Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι και τα δυο χρησιμοποιούν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εδώ και αιώνες, ενώ κανένας ουσιαστικά δεν τους ερμηνεύει με αυτόν τον τρόπο, διότι έχουν συνηθίσει να βλέπουν την παράδοση ως κάτι το παλαιωμένο που δεν ταιριάζει με τις καινοτόμες ονομασίες που δεν κρύβουν αποκλειστικά μία ιδιαίτερη καινοτομία. Ο λόγος αυτής της προσέγγισης είναι πολλαπλός. Πολλοί από εμάς βλέπουν τους ανεμόμυλους της Ελλάδας ως κατάλοιπα μιας άλλης εποχής που έχει περάσει. Άλλοι βλέπουν μόνο εν δυνάμει ερείπια. Υπάρχουν βέβαια και κάποτε μερικοί νοσταλγικοί που τους βλέπουν με συμπάθεια. Τα τελευταία χρόνια μερικοί θεωρούν ότι είναι ακόμα και τουριστικά αξιοθέατα. Αλλά επί της ουσίας δεν τους θέλουν σε φάση λειτουργίας. Πρακτικά τους θέλουν νεκρούς. Το πιο απίστευτο είναι ότι οι ανεμόμυλοι θα μπορούσαν εύκολα με μερικές μετατροπές που δεν είναι καθόλου κοστοβόρες να μετατραπούν σε μικρές ανεμογεννήτριες για να τροφοδοτούν τοπικά στοιχεία. Με αυτόν τον τρόπο η φυσική ομορφιά ενός ανεμόμυλου που προσφέρει ακόμα και τουριστικό ενδιαφέρον θα είχε και μια απλή χρήση. Το θέμα δεν είναι η απόδοση αλλά η ζωντανή ύπαρξη και όχι μια τεχνητή παθητικότητα που δεν αρμόζει με την έννοια του ανεμόμυλου, ο οποίος εξ ορισμού είναι ο ακίνητος σε κίνηση, δηλαδή η δυναμική του ακίνητου. Με την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος μέσα στο αστικό περιβάλλον, έχουμε μία ορθολογική λύση που συνδυάζει τις απαιτήσεις των ανθρώπων για να ζήσουν και για να απολαύσουν τη ζωή. Έχει λοιπόν σημασία να αντιληφθούμε ότι ειδικά στα νησιά, οι ανεμόμυλοι μπορούν να παίξουν ένα ρόλο ουσιαστικό και δεν είναι ανάγκη να τους ξηλώσουμε παντού για να κοιτάζουμε στη συνέχεια παλιές φωτογραφίες με τη νοσταλγία του παρελθόντος. Οι θέσεις τους λόγω γνώσης είναι πάντα σε στρατηγικά σημεία που μπορούμε εύκολα να αξιοποιήσουμε και να αναδείξουμε τα καλά της περιοχής. Αρκεί να φανταστείτε ένα ανεμόμυλο το βράδυ να είναι φωτισμένος από την ίδια του την ενέργεια για να θέλετε να πάτε να το δείτε και να τον φωτογραφίσετε.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16518&l=gr

Στρατηγικές κινήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ

Posted: Αύγουστος 24, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Πολιτική

Του Νίκου Λυγερού

Όσοι πίστευαν ότι η Κυπριακή διαπραγματευτική ομάδα δεν έχει πολλά περιθώρια συζήτησης γιατί η Κύπρος είναι ένα μικρό κράτος και συνομιλεί με τεράστιες εταιρείες βλέπουν και πάλι ότι έκαναν λάθος, διότι βέβαια δεν υπολογίζουν ποτέ ότι αυτός που έχει κυρίαρχη στρατηγική στις διαπραγματεύσεις είναι πάντα αυτός που έχει την ΑΟΖ. Ανά πάσα στιγμή μπορεί ν’ αλλάξει τη γενική κατεύθυνση, αφού υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του λαού της. Επίσης πολλοί πίστευαν ότι οι δεσμεύσεις μας με την Noble, επειδή είναι αμερικάνικη εταιρεία, είναι πιο μεγάλες από τις άλλες κι είχαν μάλιστα και ως επιχείρημα την έμμεση ανάμειξη του Ισραήλ. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, όπως το αποδεικνύει η ενεργειακή ιστορία της Κύπρου. Το τεμάχιο 12 που διαθέτει η Noble μέσω της αδειοδότησης είναι από τα πιο φτωχά . Επίσης η Noble παίζει ένα ρόλο και στο κοίτασμα Λεβιάθαν εκτός από το κοίτασμα Αφροδίτη. Ενώ η ENI-KOGAS, η ιταλοκορεάτικη εταιρεία διαθέτει τα τεμάχια 2, 3 και 9. Και ξέρουμε ότι το τεμάχιο 9 είναι το πιο αξιόλογο από τα 13 τεμάχια που έχει προς το παρόν η Κύπρος. Επίσης η ENI αποτελεί το 75% της κοινοπραξίας. Κατά συνέπεια το όλο πλαίσιο του τερματικού ξηράς γίνεται όλο και πιο ευρωπαϊκό, πράγμα που ξαφνιάζει πολλούς αναλυτές που έχουν μείνει στα παλιά δεδομένα της περιοχής και δεν υπολογίζουν σωστά την ολική ενεργειακή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ξεχνούν επίσης ότι η Ιταλία είναι από τους μεγαλύτερους καταναλωτές φυσικού αερίου όλης της περιοχής. Έτσι το έντονο ενδιαφέρον της ENI-KOGAS για το θέμα του κυπριακού τερματικού δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι τα τεμάχια 2 και 3 είναι τα πιο κοντινά από την κυπριακή ακτή και ότι συνδέονται φυσικά με το τεμάχιο 9, μπορούμε ν’ αντιληφθούμε χωρίς καμία δυσκολία τεχνική, ότι η ENI-KOGAS θα θελήσει να προχωρήσει εποικοδομητικά στις διαπραγματεύσεις με την Κύπρο μας. Με όλα αυτά τα δεδομένα στο μυαλό μπορούμε να δούμε ότι η κυπριακή ενεργειακή πορεία συνεχίζεται αποτελεσματικά και αλλάζει την όλη προσέγγιση ακόμα και του κυπριακού προβλήματος για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα μετά από τόσα στάδια που έχουν ήδη καλυφθεί. Είναι σημαντικό λοιπόν να είμαστε προετοιμασμένοι για την ενεργειακή απελευθέρωση της Κύπρου, έτσι ώστε να είμαστε ενεργοί πολίτες.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16517&l=gr

Η ΑΟΖ ως αιχμή στρατηγικής

Posted: Αύγουστος 23, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Πολιτική

Του Νίκου Λυγερού

Η ΑΟΖ δεν είναι απλώς μια οικονομική ζώνη σαν τις άλλες. Η ΑΟΖ είναι αιχμή υψηλής στρατηγικής ενός έθνους που ζει εδώ και αιώνες με τα θεμέλια της θάλασσας. Έτσι η ΑΟΖ λειτουργεί στο πλαίσιο της τοποστρατηγικής που επιτρέπει μια εισαγωγή στη χρονοστρατηγική. Γι’ αυτό το λόγο δεν πρέπει να την περιορίζουμε μόνο και μόνο σε οικονομικά δεδομένα, αλλιώς θα λέγαμε το ίδιο για τη θάλασσα σε σχέση με το εμπόριο. Έτσι ο εμπορικός στόλος δεν είναι ένας εθνικός στόλος. Μόνο όταν υπάρχουν δικοί μας με ήθος, η δράση τους μπορεί να έχει μία εθνική απήχηση. Η ΑΟΖ έχει νόημα ως συνέχεια της θεμελίωσης της ελληνικής επανάστασης που έχει δώσει τόση σημασία στη θάλασσα. Είναι λοιπόν μια μορφή θαλασσοστρατηγικής που εφαρμόζεται με σύγχρονα δεδομένα στο Δίκαιο της Θάλασσας. Δίχως αυτή θα ήταν απλώς μια εμπορική κίνηση, ενώ πρόκειται για μια στρατηγική πράξη που αλλάζει ριζικά τα δεδομένα όχι μόνο για την πατρίδα μας, αλλά για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ανατολική Μεσόγειο. Η ΑΟΖ ειδικά του Ελληνισμού δίνει μια άλλη διάσταση στην εξέλιξη των πραγμάτων και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δεν πρόκειται λοιπόν σε αυτό το στρατηγικό επίπεδο να αποδεχθούμε την ύπαρξη κατεχομένων που εμποδίζουν όχι μόνο την ανάπτυξη, αλλά την ουσιαστική ανάκαμψη του έθνους μετά από τόσα δεινά που πέρασε. Φτάνει πια η μίζερη προσέγγιση της γης χωρίς τη θάλασσα. Γιατί η γη του Ελληνισμού είναι η θάλασσα κι όσοι δεν το έχουν καταλάβει αυτό μετά αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε κάτι που θεωρούν εντελώς ουτοπία. Απλά και μόνο επειδή δεν μπορούν να δουν πέρα από το παρόν το μέλλον που έχει αρχίσει μέσω της θάλασσας και της ΑΟΖ του Ελληνισμού.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16340&l=gr

Ο Θρακικός ζεόλιθος

Posted: Αύγουστος 22, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Πολιτική, Υγεία, Φύση-Οικολογία

Του Νίκου Λυγερού

Τώρα που έχουμε επιτέλους μπει στη διαδικασία της ανάδειξης του ζεόλιθου πρέπει όσο πιο γρήγορα γίνεται να το γνωστοποιήσουμε ως προϊόν και να πάρει μία αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά, στρατηγικά και ορθολογικά με το θέμα της προστατευμένης ονομασίας προέλευσης. Διότι δεν πρόκειται για έναν ανώνυμο ζεόλιθο, αλλά για τον ζεόλιθο της Θράκης μας. Ο Θρακικός ζεόλιθος πρέπει να είναι μια ονομασία που να αλλάξει και τα δεδομένα σε τοπικό επίπεδο. Διότι η Θράκη έχει ένα προϊόν με πολλές εφαρμογές σε πολλούς τομείς. Έτσι η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι μια καλή ευκαιρία γνωστοποίησης του Θρακικού ζεόλιθου. Η ΔΕΘ είναι ένα αποτελεσματικό πεδίο δράσης, διότι υπάρχουν τομείς που έχουν άμεση σχέση με τη γεωργία, τη κτηνοτροφία, την βιομηχανία. Ο Θρακικός ζεόλιθος μπορεί να παίξει ένα σημαντικό ρόλο και στα καλλυντικά, όπου η προστιθέμενη αξία είναι σημαντική και δημιουργεί ένα ουσιαστικό διαφορικό για την περιοχή. Τώρα που έχουμε στα χέρια μας πολλά στοιχεία εφαρμογών του ζεόλιθου, όπου έχουν διαπιστωθεί διαφορές ανάπτυξης που κάνουν διαφορά ακόμα και για την ανάκαμψη της Θράκης. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε ν’ αλλάξουμε και την εικόνα της περιοχής, όπως έχουμε το μάρμαρο της Πάρου, μπορούμε να έχουμε και τον ζεόλιθο της Θράκης. Η Θράκη μπορεί ν’ αναπτυχθεί και να παίξει ένα ρόλο στρατηγικό μέσω του ζεόλιθου. Διότι ο ζεόλιθος είναι και ένα όπλο απελευθέρωσης για ολόκληρη τη Θράκη. Μέσω του ζεόλιθου έχει σημασία ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε μία ζώνη επαφής. Αλλά το σημαντικό είναι ότι ο ζεόλιθος δημιουργεί μια ανθεκτική σχέση με τη Θράκη σε στρατηγικό επίπεδο. Και αυτήν την περίοδο αρχίζουμε τώρα.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16451&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Ο Raphael Lemkin ήταν νομικός κι όχι ιστορικός. Η επινόησή του της έννοιας της γενοκτονίας είναι νομική και όχι ιστορική. Η γενοκτονία είναι ο χαρακτηρισμός ενός εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας που καθορίζεται από συγκεκριμένες συνθήκες, αποδεκτές πλέον από τη Χάρτα του Ο.Η.Ε. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κανένα θέμα οντολογικό και όσοι το προβάλλουν είναι είτε από έλλειψη γνώσεων είτε εσκεμμένα, διότι θέλουν να περάσουν άλλα μηνύματα. Σε κάθε περίπτωση το Διεθνές Δίκαιο ξέρει ακριβώς τι είναι μια γενοκτονία και δεν περιμένει καμιά διευκρίνιση από κανέναν. Δεν είναι, λοιπόν, ένα θέμα με ένα ιστορικό υπόβαθρο. Δεν είναι καν θέμα προβληματισμού. Η έννοια της γενοκτονίας είναι διατυπωμένη για να επιτρέψει την διαδικασία διόρθωσης, η οποία έχει ως αρχικά στάδια την αναγνώριση και στη συνέχεια την ποινικοποίηση. Πρόκειται, λοιπόν, περί ηθικής της κοινωνίας που προσπαθεί να συμμορφωθεί με τα ανθρώπινα δικαιώματα έως την καθιέρωση των δικαιωμάτων της Ανθρωπότητας. Έτσι βρισκόμαστε φυσιολογικά και ορθολογικά στο νομικό πλαίσιο. Κατά συνέπεια ανήκει όντως στους βουλευτές να αποφασίσουν για την ορθότητα ενός νομοσχεδίου, για να μετατραπεί στη συνέχεια σε νόμο του κράτους. Οι συζητήσεις περί ιστορικότητας της όλης διαδικασίας είναι απλώς εκτός πλαισίου. Το γεγονός που χαρακτηρίζεται από τη λέξη γενοκτονία είναι βέβαια ιστορικό, δηλαδή ανήκει στην ιστορία και κανείς δεν αμφισβητεί την ύπαρξή του. Το θέμα δεν είναι αυτό. Ο προβληματισμός είναι αν αυτό το γεγονός έχει τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας. Και πάλι εδώ η απάντηση είναι απλή, αφού γνωρίζουμε τους όρους της έννοιας της γενοκτονίας μέσω του νομικού έργου του Lemkin. Τώρα είναι απόφαση της ποινικοποίησης της άρνησης της αναγνώρισης της γενοκτονίας που πρέπει να μας απασχολεί, αλλά και αυτή δεν έχει καμία σχέση με τους ιστορικούς. Είναι μόνο και μόνο θέμα αξιοπρέπειας της κοινωνίας όταν υποστηρίζει ότι έχει ανθρώπινη υπόσταση. Μια κοινωνία που επιτρέπει τις βρισιές και τις αμφισβητήσεις για την ύπαρξη των θυμάτων που γενοκτονήθηκαν, δεν είναι ανθρώπινη. Μια κοινωνία δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τους θεσμούς πρέπει και αυτή να πάρει μια θέση και ν’ αποφασίσει αν είναι υπέρ της βαρβαρότητας ή της Ανθρωπότητας. Αυτό είναι το δίλημμα και κανένα άλλο. Δεν είναι ιστορικός προβληματισμός, αλλά ιστορική απόφαση.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=16484&l=gr

Η νέα φάση του ζεόλιθου

Posted: Αύγουστος 13, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Εθνικά θέματα, Νίκος Λυγερός, Φύση-Οικολογία

Του Νίκου Λυγερού

Η νέα φάση του ζεόλιθου προέρχεται από το στρατηγικό μείγμα των εφαρμογών και των αδειοδοτήσεων. Οι πρώτες δείχνουν πρακτικά στους παραγωγούς τι προσφέρει ο ζεόλιθος στην ποιότητα των προϊόντων και στην αύξηση της παραγωγής. Οι δεύτερες με την πρώτη αδειοδότηση αρχίζουν να προκαλούν το επενδυτικό ενδιαφέρον και αυξάνεται ο αριθμός των υποψηφίων για περιοχές κοιτασμάτων. Ο στρατηγικός συνδυασμός φέρνει τα πρώτα αποτελέσματα και έχουμε όλο και περισσότερα δεδομένα σε τεχνικό και επιστημονικό επίπεδο. Η Θράκη βρίσκεται στο κέντρο αυτού του συνδυασμού και αποδεικνύει ότι έχει πάρει το θέμα ζεστά, ακόμα και σε θεσμικό επίπεδο. Οι εφαρμογές στα γήπεδα και στο αστικό περιβάλλον επιτρέπουν στους πολίτες της πόλης να βλέπουν από μόνοι τους τις αλλαγές που επιτρέπει ο ζεόλιθος. Στην Αλεξανδρούπολη το αγρόκτημα έχει ήδη τις πρώτες ζεολιθικές παραγωγές. Η Νέα Ορεστιάδα και το Διδυμότειχο δείχνουν το παράδειγμα στον Βόρειο Έβρο με την αποτελεσματικότητα των δράσεών τους. Έτσι και οι περιοχές Πετρωτών, Πενταλόφου, Κόκκαλου αρχίζουν να παίρνουν μεγαλύτερη αξία και να ετοιμάζουν το έδαφος για τον ελληνικό ζεόλιθο που θα έρθει να ενισχύσει πρακτικά όλη τη στρατηγική προσπάθεια της ανάδειξής του. Η Ελλάδα έχει πια αρκετά στοιχεία κι όχι μόνο ενδείξεις ότι μπορεί να παράγει ζεόλιθο. Και αυτός μπορεί όχι μόνο να βοηθήσει την ανάπτυξη της Θράκης αλλά και όλης της πατρίδας μας με τις δυνατότητες που προσφέρει και στον οικονομικό τομέα λόγω ποιότητας. Τώρα κάθε συνεταιρισμός ενδιαφέρεται πρακτικά για τις εφαρμογές του ζεόλιθου και βρίσκει σύμμαχο σε κάθε Δήμο που θέλει ν’ αναπτυχθεί επί του πρακτέου γιατί πολλοί από αυτούς έχουν τη δυνατότητα να κάνουν εξαγωγές και με την αυξημένη ποιότητα που τους προσφέρει ο ζεόλιθος μπορούν πιο εύκολα να παίξουν ένα ρόλο σε διεθνές επίπεδο.

Πηγή: http://lygeros.org/articles?n=16315&l=gr

Ζεόλιθος, Άδειες και Υπηρεσίες

Posted: Αύγουστος 13, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Φύση-Οικολογία

Του Νίκου Λυγερού

Με την ανάδειξη του θέματος, ο ελληνικός ζεόλιθος κινητοποιεί επί του πρακτέου τις ελληνικές υπηρεσίες όχι μόνο λόγω της γραφειοκρατίας, αλλά επειδή μερικά στοιχεία που αφορούν το περιβάλλον και τον άνθρωπο είναι άκρως σημαντικά. Ο ελληνικός ζεόλιθος πρέπει να αποτελέσει ένα παράδειγμα σε αυτόν τον τομέα, γιατί έχουμε σιχαθεί στην πατρίδα μας απαράδεκτες άδειες που δίνονται με έναν παράξενο τρόπο και που δημιουργούν προβλήματα με μη αναστρέψιμες επιπτώσεις. Η Θράκη και η Μακεδονία δέχονται συνεχώς τέτοιες πιέσεις και θέλουμε ο ελληνικός ζεόλιθος να είναι πεντακάθαρος και σε διαδικαστικό επίπεδο. Έτσι είναι όντως σημαντικό να παρακολουθούμε σοβαρά όλες της φάσεις της αδειοδότησης από την τεχνική μελέτη έως την εξόρυξη και βέβαια την εκμετάλλευση. Για να δείξουμε ότι η πατρίδα μας μπορεί να λειτουργήσει επαγγελματικά για ένα θέμα τόσο σοβαρό και στρατηγικό για την ανάπτυξη της Θράκης, αλλά και όλης της πατρίδας σε διεθνές επίπεδο. Αυτό σημαίνει επίσης ότι δε θα δεχθούμε καμιά απαράδεκτη καθυστέρηση για λόγους άνευ ουσίας. Επειδή χρειάζονται γενικά πολλές άδειες πρέπει και οι υπηρεσίες να είναι σοβαρές και να μην προκαλούν καθυστερήσεις που έχουν επιπτώσεις για όλη την Ελλάδα. Με άλλα λόγια, η υποβολή των αιτήσεων πρέπει να είναι γρήγορη και αποτελεσματική. Και αυτό αφορά κι έναν Δήμο σαν τον Δήμο Αλεξανδρούπολης παραδείγματος χάρη. Αλλά και η υποδοχή των αιτήσεων πρέπει να είναι απαιτητική, αλλά ταυτόχρονα και ορθολογική. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει όλοι οι φορείς αλλά και ο λαός μας να έχουν στο νου τους κάθε στάδιο για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε ακριβώς, έτσι ώστε η εξόρυξη του ελληνικού ζεόλιθου στη Θράκη να αρχίσει επιτέλους και να δούμε τα πρώτα πρακτικά οφέλη στη Θράκη μας γιατί το αξίζει και ως περιοχή ιστορική για το θέμα του ζεόλιθου αλλά και ως λαός που πιέζεται από παντού κι αντιστέκεται με νύχια και με δόντια για να μην καταστραφεί η πατρίδα μας από απαράδεκτες επιχειρήσεις.

Πηγή: http://lygeros.org/articles?n=16317&l=gr