Αρχείο για Απρίλιος, 2014

Ζεολιθικές εξελίξεις

Posted: Απρίλιος 28, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Φύση-Οικολογία

Του Νίκου Λυγερού

Ζεολιθικές εξελίξεις βλέπουμε σε όλη την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο. Αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι η ιδιότητά του να καταπολεμά το δάκο με αποτελεσματικότητα δεν είναι ακόμα ευρύτερα γνωστή και περιοχές που έχουν μεγάλη πιθανότητα να προσβληθούν λόγω ωρίμανσης της ελιάς πρέπει να ενημερωθούν εγκαίρως, για να μην υποστούν τις καταστροφές προηγούμενων ετών. Διότι όταν υπάρχει λύση σ’ ένα πρόβλημα που μαστιγώνει τους ελαιοπαραγωγούς είναι απαραίτητο να μην εφαρμόζεται από τους αρμόδιους φορείς. Οι κεντρικές αποφάσεις που πάντα καθυστερούν, διότι θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι ένας ενιαίος χώρος όσον αφορά στην μετεωρολογία, πρέπει να συνειδητοποιήσουν το κόστος που θα έχουν όταν οι ελαιοπαραγωγοί μάθουν ότι δεν προώθησαν μια οικονομική λύση που είναι αποτελεσματική. Επίσης, καθώς η Ελλάδα έχει από τα καλύτερα ελαιόλαδα του κόσμου με αναγνωρισιμότητα δεν μπορεί να αποδέχεται παθητικά την καταστροφή της πρώτης ύλης. Επιπλέον, αν υπολογίσουμε την προστιθέμενη αξία που επιτρέπει η χρήση του ζεόλιθου, αφού η διαδικασία δίνει τη δυνατότητα να παραχθεί όχι μόνο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο αλλά και ζεόλαδο που έχει τις προδιαγραφές ultra Premium. Στη συνέχεια, θα μπορέσουμε μάλιστα να αναδείξουμε και την κατηγορία zeo ultra Premium που θα εξασφαλίζει μια ποιότητα που δεν υπήρχε, αφού η ελιά θα προστατεύεται από τον δάκο βέβαια, αλλά θα έχει ταυτόχρονα καθαριστεί από στοιχεία, όπως είναι τα βαρέα μέταλλα, οι τοξίνες και οι ελεύθερες ρίζες. Είναι σημαντικότατο, λοιπόν, να προσπαθήσει ο καθένας μας να βοηθήσει τους ελαιοπαραγωγούς που γνωρίζει, ενημερώνοντας τους ότι υπάρχει μια ποιοτική λύση σ’ ένα δύσκολο πρόβλημα που έχει επιπτώσεις σε εθνικό επίπεδο, αφού το ελαιόλαδο μας αντιπροσωπεύει από την Αρχαιότητα με διαχρονικό τρόπο.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=15195&l=gr

Advertisements

Του Νίκου Λυγερού

Όπως έχει ήδη καταγραφεί, ο ζεόλιθος καταπολεμά αποτελεσματικά τον δάκο, που κατασπαράζει τις ελιές, αλλά και τον νηματώδη σκώληκα, που καταστρέφει θερμοκήπια. Πρόσφατα, μέσω του Γιώργου Ανδριανάκου, μάθαμε και για τις πρακτικές εφαρμογές του ζεόλιθου για την καταπολέμηση του περονόσπορου. Έτσι τώρα γνωρίζουμε, και μάλιστα σε πρακτικό επίπεδο, ότι ο ζεόλιθος λειτουργεί αρνητικά για τον περονόσπορο. Αυτό γίνεται με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Ο πρώτος γίνεται με την επικάλυψη των φύλλων και των βλαστών, αφού έτσι δημιουργείται μια ανώμαλη επιφάνεια που δεν είναι αρεστή στον περονόσπορο. Ο δεύτερος τρόπος προέρχεται από την ιδιότητα του ζεόλιθου να απορροφά τις οσμές. Έτσι, αν ο περονόσπορος ανέβει στο φυτό δεν γίνεται γονιμοποίηση λόγω απουσίας φερορμόνων, αφού είναι οσμές. Ο τρίτος τρόπος είναι η αφυδάτωση των αυγών, αν έχει γίνει ήδη η γονιμοποίηση. Παράλληλα, αν η καλλιέργεια είναι σε θερμοκήπια το ψέκασμα της εσωτερικής επιφάνειας είναι μια καλή πρακτική, αφού η υγρασία μπορεί να είναι γεμάτη περονόσπορο. Και αυτή η δράση επιτρέπει τον καθαρισμό του.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=15120&l=gr

Ο Δεκαεξαδάκτυλος (Παραμύθι)‏

Posted: Απρίλιος 24, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός, Παιδεία, Τέχνη

Του Νίκου Λυγερού

Μια φορά κι ένα καιρό, μια Κυριακή, ένας μικρός μα πάρα πολύ μικρός βρήκε μια σκακιέρα. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν μόνο ένα κομμάτι ξύλο, αλλά όταν την έπιασε με τα χεράκια του κατάλαβε ότι κάποιος άνθρωπος την είχε φτιάξει γιατί τα τετράγωνα που άλλαζαν συνεχώς χρώμα δεν ήταν κάτι το φυσιολογικό. Τότε άρχισε να τα μετρά αν και βέβαια δυσκολεύτηκε, γιατί μόλις είχε μάθει την αριθμητική, τα κατάφερε και βρήκε το πλήθος του. Έτσι ανακάλυψε τα πρώτα κομμάτια του Χρόνου. Αλλά ήταν μόνος του μπροστά στο κενό γιατί δεν είχε δει τα κομμάτια και τα πιόνια. Ή μάλλον κάποιος τα είχε κλέψει. Έβλεπε ότι κάτι έλειπε από τα σημάδια πάνω στη σκακιέρα, αλλά δεν φαντάστηκε ότι ήταν ένας ολόκληρος ασπρόμαυρος κόσμος που θα μπορούσε να ζήσει πάνω σ’ αυτό το επίπεδο σύμπαν. Δεν είχε μάθει ακόμα για την ξύλινη μνήμη.

http://www.lygeros.org/articles?n=15050&l=gr

Οι ξύλινοι νάνοι


Δεν θέλησε να κοιμηθεί, αλλά ο ύπνος ήταν πιο ισχυρός και στο όνειρό του είδε για πρώτη φορά τους ξύλινους νάνους. Τους έλεγε νάνους, γιατί έμοιαζε με γίγαντα μπροστά τους με το ύψος των δύο ετών. Του θύμισαν το μύθο της γαλαζοαίματης βελανιδιάς με τις πανοπλίες του. Ήταν όλοι έτοιμοι να δώσουν ένα μεγάλο αγώνα. Και οι δεκάξι ήρθαν γύρω του για να γίνει ο μικρός δάσκαλος. Οι ξύλινοι νάνοι μιλούσαν μια μεσαιωνική γλώσσα που είχε βρει μέσα σε παλιά βιβλία της μεγάλης βιβλιοθήκης. Είδε πρώτα ένα ζευγάρι με τον σταυρό κι άλλους τρεις διδύμους, ενώ οι υπόλοιποι ήταν οχτάδυμοι. Έτσι αποφάσισε να δώσει σε κάθε ξύλινο νάνο ένα όνομα. Τότε πρόσεξε τα χαρακτηριστικά τους. Έμοιαζαν αλλά ο καθένας είχε κάτι το διαφορετικό. Ήταν η πρώτη του επαφή με μάχη.

http://www.lygeros.org/articles?n=15051&l=gr

Μετά τη νύχτα


Μετά τη νύχτα ήρθαν οι λευκοί μαχητές. Είχαν πληγές αλλά όλοι του χαμογελούσαν. Όλοι περίμεναν κάτι αλλά δεν ήξερε τι ήθελαν ακριβώς. Τότε άρχισε ο πρώτος διάλογος. Έπρεπε να του μάθουν τις κινήσεις. Έτσι ανέβηκαν στη σκακιέρα ο καθένας με τη σειρά του. Ο πάρα πολύ μικρός γίγαντας μάθαινε κάθε λεπτομέρεια και πρόσεχε κάθε τους λέξη για να μην ξεχάσει τίποτα. Όταν ξαφνικά πήραν ο καθένας τη θέση του κι ανακάλυψε τον στρατό των ξύλινων νάνων. Ήταν όλοι ακίνητοι στις δύο πρώτες σειρές. Παρέμειναν έτσι για αρκετό καιρό έτσι ώστε να αναλύσει τα δεδομένα, τις σχέσεις, τη δομή. Μετά έβαλε ένα καθρέφτη ορθογώνια πάνω στη σκακιέρα, έτσι ώστε να δει πώς φαινόταν οι δικοί του από την αντίπαλη πλευρά. Έσκυψε χωρίς να γονατίσει και κατάλαβε όταν έφτασε στο ύψος του ότι ήταν τρομαχτικοί και τεράστιοι.

http://www.lygeros.org/articles?n=15052&l=gr

Όταν ξαναρχίσαμε


Όταν ξαναρχίσαμε, νιώσαμε μαζί μας την αγάπη του μικρού γίγαντα από τον τρόπο που μας έπιανε και μας τοποθετούσε πάνω στη σκακιέρα. Ήταν σαν να ήξερε από πριν πώς παίζουμε σκάκι. Έπαιζε σαν γέρος ο μικρός γίγαντας και πρόσεχε τον καθένα από εμάς σαν να ήμασταν τα δεκαέξι του δάκτυλα. Μόνο που η σκέψη του ήταν στο δεξί χέρι. Μας έδειξε νέα ανοίγματα που είχε μελετήσει και δεν γνωρίζαμε καν. Κάθε κίνησή μας ήταν μια πράξη του. Ο Χρόνος ήταν μαζί του από την αρχή και το παίξιμό του ήταν ιδιόμορφο. Δεν εξέτασε μόνο τον κόσμο μας αλλά και τη νοόσφαιρα. Έτσι αρχίσαμε τις αποστολές από εκεί που μας είχε αφήσει ο προηγούμενος. Κι έτσι καταλάβαμε όλοι ότι είχαμε βρει τον επόμενο. Η διδασκαλία θα συνέχιζε λοιπόν.

http://www.lygeros.org/articles?n=15053&l=gr

Η πρώτη μάχη


Η πρώτη μάχη θύμισε τις προηγούμενες. Ο μικρός γίγαντας δεν είχε ξεχάσει τίποτα και κοίταζε το μεγάλο αντίπαλο δίχως να φοβάται. Τα χρόνια δεν είχαν σημασία. Η χιλιετία είχε ήδη αρχίσει εδώ και καιρό. Το άνοιγμα του ήταν κλειστό από την αρχή, γιατί ήθελε να κρατήσει κάθε θέση και να μη θυσιάσει άσκοπα κανέναν από τους δικούς μας. Και αντέκρουε κάθε κίνηση του εχθρού σαν να πολεμούσε με τη βαρβαρότητα. Τότε καταλάβαμε ότι δεν έπαιζε με τις ζωές μας γιατί ο σκοπός του ήταν ξεκάθαρος. Δεν θα άφηνε κανένα κατακτητή να καταπατήσει τη γη μας. Όλες οι γραμμές μας ήταν δεσμοί χωρίς δεσμά. Δεν μας ανάγκαζε να αμυνθούμε. Όλα ήταν φυσιολογικά σαν ένας αόρατος μηχανισμός που λειτουργούσε ασταμάτητα κι ακάθεκτα έως το τέλος της αποστολής. Αυτό ήταν. Η μάχη ήταν αποστολή και τίποτα δεν μπορούσε να μας εμποδίσει.

http://www.lygeros.org/articles?n=15054&l=gr

Όταν δεν γονατίσαμε


Όταν δεν γονατίσαμε ακόμα κι απέναντι σε ισχυρότερο εχθρό καταλάβαμε ότι ο μικρός Δάσκαλος δεν θα έπαιζε μόνο πάνω σε μια σκακιέρα, γιατί ο κόσμος ήταν μεγαλύτερος και δεν ήθελε ν’ αφήσει κανέναν απροστάτευτο. Έτσι κάθε νέα μάχη ήταν μια προετοιμασία, όχι για την επόμενη, αλλά για τη συνέχεια. Από τότε είμαστε μαζί του όταν διδάσκει στους μικρούς τους τις τεχνικές, τα τεχνάσματα και τα στρατηγήματα, γιατί ξέρει ότι αυτή η Διδασκαλία είναι απαραίτητη στους μικρούς λαούς, που ζουν σ’ ένα κομμάτι γης, που άλλοι βάρβαροι θέλουν ν’ αρπάξουν εδώ και αιώνες. Γι΄ αυτό το λόγο, αν διαβάσεις αυτό το παραμύθι, μην ξεχάσεις το λαό μας που δημιούργησε τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και τη στρατηγική γιατί θα σου είμαστε χρήσιμοι για την ανάπτυξη της σκέψης που αγαπά την Ανθρωπότητα.

http://www.lygeros.org/articles?n=15055&l=gr

Ο 19χρονος Stephen Sutton μετρά με γενναιότητα αντίστροφα για το πρόωρο τέλος της ζωής του. Ο νεαρός πάσχει από καρκίνο σε τελικό στάδιο αλλά δείχνει να μην παραδίδει τα όπλα, κυνηγώντας τον στόχο του: να προλάβει να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο λίρες για το Teenage Cancer Trust.

Ο Stephen διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου το 2010, σε ηλικία 15 ετών. Υποβλήθηκε σε επέμβαση για την αφαίρεση του όγκου αλλά υποτροπίασε έναν χρόνο αργότερα. Οι γιατροί τού έδωσαν λίγα χρόνια ζωής και εκείνος αποφάσισε να τα αξιοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο.

Έφτιαξε τη δική του «bucket list», αφοσιώθηκε σε μία καινούρια καριέρα , άρχισε να δίνει ομιλίες σε σχολεία μιλώντας για την ασθένειά του.

Την περασμένη εβδομάδα ανακοίνωσε πως αποφάσισε να τα δώσει όλα για να προλάβει να υλοποιήσει μία από τις επιθυμίες που είχε γράψει στη λίστα του: να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο λίρες- περίπου 1,2 εκατ. ευρώ- για τον φιλανθρωπικό οργανισμό Teenage Cancer Trust, για να αποδείξει «πως υπήρχε κάποιος σκοπός στη σύντομη ζωή
του».

Μέχρι στιγμής ο 19χρονος έχει καταφέρει να συγκεντρώσει 592.685 λίρες μέσω της σελίδας που άνοιξε για το σκοπό αυτό στο Facebook. Χθες όμως ανέβασε ένα νέο ποστ συγκινώντας τους πάντες. Ενημέρωνε τους φίλους του πως νοσηλευόταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση αγωνιζόμενος να πάρει ανάσα.

«Τα καλά νέα είναι πως είμαι ακόμα εδώ και αναπνέω, περίπου. Είμαι συνέχεια συνδεδεμένος με το οξυγόνο και δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι μου. Λόγω των όγκων ο δεξιός μου πνεύμονας έχει καταρρεύσει, αν τα αποτελέσματα των εξετάσεων είναι θετικά ίσως μου βάλουν ένα στεντ κι αυτό θα μου εξασφαλίσει μερικές επιπλέον μέρες», έγραψε. «Γενικά νιώθω αδύναμος, η παραμικρή κίνηση μου κόβει την ανάσα, δυσκολεύομαι να μιλήσω, ακόμα και να γράψω αυτό το μήνυμα. Δυστυχώς δεν μου μένει πολύς χρόνος αλλά θέλω να ξαναπώ σε όλους σας πόσο καλά πέρασα το τελευταίο διάστημα. Δεν θέλω να πεθάνω αλλά ελπίζω το ταξίδι μου να επηρέασε αρκετούς ανθρώπους προς το καλύτερο και να τους δίδαξε να μην θεωρούν τη ζωή δεδομένη. Σε αυτή την κατάσταση που μου μοιάζει τόσο άδικη και ανεξήγητη, τουλάχιστον υπήρξε ένας σκοπός για μένα στη σύντομη ζωή μου, που μπορεί να ανακουφίσει από τον πόνο. Ο καρκίνος είναι χάλια αλλά η ζωή ήταν υπέροχη».

Από τη λίστα με τις 46 επιθυμίες, σύμφωνα με τη Daily Mail, ο Stephen έχει υλοποιήσει τις 35.

Στην ανάρτησή του εξηγούσε ωστόσο πως δεν είναι πιθανό να υλοποιήσει και τις υπόλοιπες.

«Είναι κρίμα που το τέλος ήρθε τόσο γρήγορα, είναι τόσοι οι άνθρωποι που δεν πρόλαβα να ευχαριστήσω ή να αποχαιρετήσω όπως θα έπρεπε. Λυπάμαι γι’ αυτό. Είναι και τόσα σχέδια που δεν πρόλαβα να υλοποιήσω, ελπίζω κάποια να γίνουν τελικά και αν θέλετε να συνεχίσετε τη συγκέντρωση χρημάτων, σας παρακαλώ να το κάνετε.
Όλες οι επόμενες αναρτήσεις θα είναι πιθανότατα από την οικογένειά μου. Εγώ θα συνεχίσω να αγωνίζομαι όσο μπορώ και ό,τι κι αν γίνει θέλω να ξέρετε πως είμαι σε καλή ψυχολογική κατάσταση και έχω αποδεχθεί την κατάστασή μου. Αυτά από μένα. Αλλά η ζωή υπήρξε ωραία, πολύ ωραία. Ευχαριστώ τη μαμά μου και όλη την οικογένειά μου για όλα. Ευχαριστώ τους φίλους μου που ήταν καταπληκτικοί. Ευχαριστώ τους γιατρούς μου για τη σκληρή προσπάθειά τους. Κι ευχαριστώ όλους όσοι μοιράστηκαν αυτό το υπέροχο ταξίδι μαζί μου.
Σας αγαπώ όλους, x»

Η ανάρτηση συνοδευόταν και από τη φωτογραφία του Stephen με υψωμένους αντίχειρες. «It’s a final thumbs up from me!», έγραψε…

( ΠΗΓΉ : http://www.newsbeast.gr )

Του Νίκου Λυγερού

Το έργο του Δημήτρη Μπάτση αν είναι μία καινοτομία προέρχεται από την συλλογή πληροφοριών σε διάσπαρτο πλαίσιο. Άρα κανένας δεν κοίταζε ακριβώς τι έκανε κι ο καθένας μέσα στην ειδικότητα έλεγε τα δικά του. Το θέμα της δικτύωσης και του δικτύου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όταν μιλάμε τώρα για μεταφορά ενέργειας όλοι νομίζουν ότι έχει σημασία η τοποθεσία της πηγής. Στην πραγματικότητα το δίκτυο είναι ακόμα πιο σημαντικό. Γιατί αν υπάρχουν πολύ καλές πηγές ενέργειας και το δίκτυό δεν είναι καλό, είναι πολύ απλό δεν θα υπάρχει απολύτως τίποτα. Στον Δημήτρη Μπάτση παρατηρείται το εξής: είναι ικανός να απορροφήσει γνώσεις από τεχνικούς, χωρίς να είναι του τομέα και να δημιουργεί ένα πλέγμα. Για πρώτη φορά μπορούμε να βρούμε στο ίδιο βιβλίο ένα ολόκληρο πλαίσιο το οποίο μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτό μπορεί να δημιουργήσει όντως μία στρατηγική. Το άλλο που είναι πάρα πολύ σημαντικό είναι το θέμα της κάθετης ανάπτυξης, δηλαδή αυτό που γίνεται κατανοητό είναι το εξής: ότι δεν έχει μεγάλη σημασία να έχεις μόνο και μόνο ορυκτό πλούτο, είναι καλό, αλλά όχι να τον δίνεις αμέσως. Γιατί στην πραγματικότητα όταν δίνουμε, και θα είναι το ίδιο και με τους υδρογονάνθρακες, θα είναι το ίδιο και με τον ζεόλιθο, θα είναι το ίδιο με οποιοδήποτε ορυκτό πλούτο έχει η Ελλάδα, στην πραγματικότητα το πρόβλημά μας είναι ποια είναι η προστιθέμενη αξία. Και έχει ενδιαφέρον γιατί πάλι εδώ υπογραμμίζει ότι είναι πάρα πολύ σημαντική η προστιθέμενη αξία σε σχέση με την αντικειμενική αξία. Η ιδέα είναι ότι δεν πρέπει να εξετάζουμε μόνο τις αντικειμενικές αξίες. Επίσης ποια μπορεί να είναι στην συνέχεια η επεξεργασία έτσι ώστε να περάσουμε σε ένα άλλο στάδιο όταν θα μιλήσουμε για πραγματικές εξαγωγές. Πρέπει να καταλάβουμε το εξής, βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα θα υπάρξει. Βαριά βιομηχανία όμως που θα πρέπει ταυτόχρονα να σέβεται τον τουρισμό θα πρέπει να υπάρξει κι αυτό και βέβαια βαριά βιομηχανία που θα πρέπει να σέβεται την Ελλάδα. Η ιδέα είναι όχι να είμαστε αυτοί που τα πήραν από τους προηγούμενους, αλλά να είμαστε αυτοί που θα δώσουν στους επόμενους και με αυτήν την έννοια ο Δημήτρης Μπάτσης έδωσε πάρα πολλά σε εμάς, τους επόμενους.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=14984&l=gr

Μύδια, καβούρια και ζεόλιθος

Posted: Απρίλιος 20, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός

Του Νίκου Λυγερού

Στον τομέα της καλλιέργειας των μυδιών και των καβουριών πρέπει να λυθούν πολλά προβλήματα που σχετίζονται, βέβαια, με το περιβάλλον και ειδικά της θάλασσας. Ένα από τα βασικά προβλήματα προέρχεται και από την αμμωνία που παράγουν τα ίδια τα μύδια και τα καβούρια. Γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιούμε διάφορα φίλτρα, για ν’ απολυμάνουμε το νερό της θάλασσας, την ώρα που τα διατηρούμε μέσα σε κλειστό χώρο για να καθαριστούν. Σε αυτό το πλαίσιο ο ζεόλιθος είναι πολύτιμος, αφού έχει τη δυνατότητα να απορροφήσει την αμμωνία και να επιτρέψει τη μείωση της θνησιμότητας. Επίσης καθώς δεσμεύει τα βαρέα μέταλλα, φιλτράρει και το νερό που μπορεί να έχει ιχνοστοιχεία π.χ. υδράργυρου, που είναι τοξικά. Έτσι, ο ζεόλιθος επιτρέπει να αντιμετωπίσει πρακτικά και αποτελεσματικά τα προβλήματα των φίλτρων. Αν, επίσης, ο ζεόλιθος βρίσκεται σε τσουβάλια υφάσματος δίπλα από τα μύδια, εκεί όπου παράγονται, είναι ικανός να δεσμεύσει τα στοιχεία που τα μολύνουν και αυτό γίνεται με μικρό κόστος, αφού ο ζεόλιθος δεν είναι ακριβός. Είναι καλό να γίνει γνωστή αυτή η τεχνική, αφού πολλοί δυσκολεύονται και οικονομικά και εργασιακά. Επίσης, όταν για λόγους περιβαλλοντολογικούς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για το εμπόρευμά τους. Θα μπορούσαν, επιπλέον, να χρησιμοποιήσουν το ζεόλιθο και ως φίλτρο για τα φυτοφάρμακα που μπαίνουν στην θάλασσα λόγω της συμβατικής γεωργίας. Για να συνοψίσουμε τα δεδομένα, ο ζεόλιθος ως μοριακό φίλτρο μπορεί να βοηθήσει τους παραγωγούς, αλλά και την ποιότητα του εμπορεύματος. Και αυτό είναι σημαντικό, όταν η περιοχή επιτρέπει να θρέψει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Είναι εύκολη η εφαρμογή και περιμένουμε τα πρώτα αποτελέσματα.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=14988&l=gr

Του Νίκου Λυγερού

Αν μερικοί από εσάς θεωρούν ότι υπάρχουν κατεχόμενα να ξέρουν ότι είναι μικρά κατεχόμενα, υπάρχουν και μεγάλα. Η Κωνσταντινούπολη είναι η μόνη πόλη στην Ελληνισμό που λέγεται Πόλη, έχει μεγάλη σημασία γιατί είναι μία μορφή ανωνυμίας. Είναι ανωνυμία αλλά επειδή είναι μοναδική ξέρουμε ακριβώς ότι είναι ονομασία. Αυτή η Πόλη κατάφερε σε διάρκεια να αποτελέσει το κέντρο μιας Αυτοκρατορίας που είναι η πιο μακρόχρονη του κόσμου.
Η Κωνσταντινούπολη είναι σημείο αναφοράς διαχρονικό, ξέρετε κάτι αν θέλετε να δώσετε ραντεβού σε κάποιον σε εκατό χρόνια, μπορεί μερικοί από εσάς να πουν στο σπίτι μου, στη γειτονιά μου. Θα δείτε ότι το πιο εύκολο και το πιο αποτελεσματικό είναι οι εκκλησίες για καλό ραντεβού. Από όλες αυτές τις εκκλησίες υπάρχει μία που είναι πιο ιδανική για τέτοια ραντεβού. Στην Κωνσταντινούπολη έχετε όλοι ένα ραντεβού με το μέλλον και το παρελθόν είναι η Αγία Σοφία. Η Αγία Σοφία δεν είναι η Αγία Σοφία, είναι η σοφία του Χριστού. Το εντυπωσιακό για μας είναι ότι σας λέει ο Ναός ότι δεν έχει ξεχάσει τίποτα. Η δομή του Ναού, η θέση του Ναού, η θέση της Κωνσταντινούπολης μέσα στον Ελληνισμό και στον Χριστιανισμό δεν είναι μία λεπτομέρεια και αν το σκεφτείτε ότι το οικουμενικό πατριαρχείο παραμένει εκεί, ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα να μετακινηθεί. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι παραμένει.
Υπάρχει άλωση της Κωνσταντινούπολης από το 1453, 29 Μαΐου την Τρίτη το πρωί κι εμείς οι Έλληνες μιλάμε ακόμα για αυτήν το 2014, αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε ικανοί να μην ξεχνάμε. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν Έλληνες, δεν έζησαν Έλληνες, δεν πέθαναν Έλληνες κι όμως παρέμειναν Έλληνες. Είναι μερικοί που άντεξαν όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά έχουν μείνει εκεί συνεχίζουν την παράδοση, συνεχίζουν την Χριστιανοσύνη, συνεχίζουν τον Ελληνισμό και δεν έχουν ξεχάσει τίποτα. Το θέμα είναι αν το ξεχνάμε εμείς. Όσο πιο πολλοί θα πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη τόσο πιο ζωντανή θα είναι. Γιατί υπάρχουν δικοί μας άνθρωποι εκεί πέρα. Μπορεί να τους ονομάζετε μόνο Κωνσταντινοπολίτες ενώ στην πραγματικότητα είναι εγκλωβισμένοι. Θα ήθελα να σκεφτείτε ότι ένας τρόπος να τροφοδοτήσουμε αυτήν την συνέχεια του Χρόνου, αυτήν την υπερχορδή στην Κωνσταντινούπολη είναι να πηγαίνουμε εκεί πέρα αλλά ως Αποστολή. Αυτή η αποστολή είναι αυτό που εμπνέει τους άλλους. Μερικές φορές κάνουμε πράγματα χωρίς να ξέρουμε τον λόγο, άλλοι κάνουν λιγότερα επειδή ξέρουν τους λόγους, άλλοι κάνουν πράγματα επειδή είναι σπάνιος ο λόγος. Στην Κωνσταντινούπολη η Χριστιανοσύνη είναι το σημείο αναφοράς. Η Κωνσταντινούπολη είναι ένα γνήσιο μάθημα για τον Ελληνισμό και την Χριστιανοσύνη γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας τόπος ιερός όπως είναι οι Άγιοι Τόποι, είναι μία καλή προετοιμασία για τους επόμενους. Ο συνδυασμός του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού βρίσκεται στην Πόλη. Είναι πολύ καλό να πηγαίνουμε εκκλησία την Κυριακή, είναι εύκολο όμως. Είναι ακόμα καλύτερο αν βοηθάμε εκκλησίες να λειτουργούν κατά συνέπεια το φαινόμενο της Κωνσταντινούπολης είναι το πιο μακρόχρονο που έχει ο Χριστιανισμός, ο Ελληνισμός σε συνδυασμό και παρ’ όλα τα προβλήματα είναι εδώ.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=14829&l=gr

Masterclass Καινοτομίας

Posted: Απρίλιος 17, 2014 by Κάτσιος Δημήτρης in Νίκος Λυγερός

Του Νίκου Λυγερού

Το Masterclass Καινοτομίας δεν είναι δομημένο σαν ένα παραδοσιακό μάθημα με μια αναμενόμενη εκμάθηση. Ο κεντρικός πυρήνας παραμένει το έργο της ομάδας μέσω του καταλυτικού ρόλου του Δασκάλου. Με άλλα λόγια υπάρχει ένα συνεργατικό πλαίσιο, για ν’ αναπτυχθεί ένα ελεύθερο πεδίο ιδεοθύελλας, έτσι ώστε η δράση να είναι αποφάσεις με πλάγια σκέψη για μια υλοποίηση που αποτελείται από την επίλυση προβλημάτων σε εφαρμοσμένους τομείς. Μόνο που πρέπει να υπάρχει μία προετοιμασία που αξιοποιεί τη νοημοσύνη και τη δημιουργικότητα για να έχουμε ανθεκτικά αποτελέσματα. Γι’ αυτό το λόγο το θεωρητικό υπόβαθρο εμπλέκει τη θεωρία σχέσεων, τη θεωρία αποφάσεων και τη θεωρία παιγνίων, διότι το πεδίο μάχης της καινοτομίας δεν είναι ατομιστικό αλλά συλλογικό. Έτσι η προετοιμασία πρέπει να είναι και περιεκτική και έντονη χωρίς τους παραδοσιακούς ενδοιασμούς, για να προσφέρει πραγματικά και ουσιαστικά σε κάθε μαθητή που ενδιαφέρεται να κάνει μια καινοτόμα πράξη αλλά που χρειάζεται προηγουμένως ένα τρόπο δράσης, μια μεθοδολογία που μπορεί να είναι κι ενάντια της μεθοδολογίας για να ξεπεράσει τα εμπόδια που εντόπισαν ο Popper, ο Lakatos, o Feyerabend για να δημιουργήσει.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=14729&l=gr