Όταν είδες τα σκίτσα

Ν. Λυγερός

Όταν είδες τα σκίτσα
που ζωγράφισαν τα παιδιά
τότε συνειδητοποίησες
πόσο βάρβαρος ήταν ο φράχτης.
Κι εσύ που νόμιζες
ότι έλυσες ένα πρόβλημα
βρέθηκες συμμέτοχος
ενός εγκλήματος πολέμου
δίχως να το αντιληφθείς.
Τώρα όμως που ξέρεις
γιατί είδες τις εικόνες
των επόμενων ανθρώπων
τι θα κάνεις κι εσύ;

Πηγή: http://www.lygeros.org/lygeros/8587-gr.html

Όταν ο φράχτης έγινε μνημείο

Ν. Λυγερός

Όταν ο φράχτης έγινε μνημείο
κανείς δεν το περίμενε
κι όμως βλέποντας τα θύματα
ο καθένας μπορούσε ν’ αντιληφθεί
το μέγεθος της βαρβαρότητας.

Πάνω στο φράχτη είδαμε
όχι μόνο τα ονόματα των θυμάτων
αλλά και το δέρμα των κορμιών
όταν το σώμα τους έγινε ένα
με το ατσάλι του συρματοπλέγματος.

Και τώρα ποιος θα τραγουδήσει
τις νεκρές τους ζωές
αφού ακόμα και το ντουντούκ
έπαψε να κλαίει
για να τους θάψει στη μνήμη του.

Πηγή: http://www.lygeros.org/lygeros/8590-gr.html

Η Ελλάδα χρειάζεται μια Στρατηγική Ομάδα Κρούσης. Μπορεί αυτή η έκφραση να ξαφνιάσει ακόμα και τους ειδικούς των ενόπλων δυνάμεων, διότι το δεύτερο σκέλος αφορά συνήθως το τακτικό επίπεδο.  Η εξήγηση είναι απλή, το πρώτο σκέλος δεν επαρκεί. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο ένα  think tank. Κι ο λόγος είναι ότι το θεωρητικό είναι ανίκανο ν’ αλλάξει τις καταστάσεις και σίγουρα τα δεδομένα που απασχολούν το λαό μας. Η Στρατηγική σκέψη είναι απαραίτητη, όπως και ο στρατηγικός σχεδιασμός, αλλά πρέπει να υποστηριχτούν και από τη στρατηγική διαχείριση της κρίσης. Με άλλα λόγια, όλα αυτά είναι απλώς ιδέες όσο δεν υπάρχουν υλοποιήσεις. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την ομάδα κρούσης. Από την άλλη πλευρά, κινήσεις σε τοπικό επίπεδο δίχως στρατηγική ακόμα και αν είναι αποτελεσματικές δεν εξασφαλίζουν τίποτα σε ολικό επίπεδο. Η έννοια της Στρατηγικής Ομάδας Κρούσης είναι λοιπόν ένα μείγμα ικανό να διαχειριστεί ένα στρατηγικό mix από την ιδέα έως την υλοποίηση της. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι πολυμετωπικά και οι τοπικές προσεγγίσεις καταρρέουν διότι, μπαίνουν σε ένα πλαίσιο ανταγωνιστικό όταν οι άνθρωποι δεν έχουν πραγματική εικόνα των άλλων προβλημάτων και δεν μπορούν να συνδυάσουν τη θεματολογία. Όταν δεν υπάρχει μία Στρατηγική Ομάδα Κρούσης δεν αντιλαμβανόμαστε τα κοινά στοιχεία που μπορούν να έχουν προβλήματα, όπως το θέμα της αναγνώρισης και της ποινικοποίησης της άρνησης της γενοκτονίας, οι κυπριακές προσφυγές, οι γερμανικές αποζημιώσεις, τα ακριτικά νησιά, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, η απόρριψη των φραχτών, η απόδειξη του εθνικού θησαυρού που αποτελούν οι Καραθεοδωρήδες, η εθνική άμυνα, η πολεμική αεροπορία, οι εναλλακτικές ανάπτυξης οικονομίας, η ποιότητα των ελληνικών προϊόντων, η Καρυάτιδα, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Όντως είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να αντιληφθούν την συνεκτικότητα αυτής της θεματολογίας, ειδικά όταν τη συνδυάζουμε με επιστημονικές ανακαλύψεις και με την παιδεία σε όλες τις βαθμίδες. Διότι όλοι μας κοιτάζουμε και λίγοι βλέπουν την πραγματικότητα, για να έχουν αποτελεσματικά οράματα και βέβαια υλοποιήσιμα. Τώρα ο καθένας έχει τα δεδομένα στα εθνικά και οικονομικά θέματα. Οι κατηγορίες δεν αλλάζουν τίποτα. Ο ελληνικός λαός θέλει έργα επί του πρακτέου. Σε κάθε τομέα υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν στην πατρίδα μας μέσω των κινήσεων τους. Αν αυτές λοιπόν είναι συντονισμένες και όχι σπασμωδικές, τότε μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε τη χώρα δίχως να περιμένουμε τίποτα από τους άλλους. Οι Έλληνες δεν είναι πολλοί, αλλά δεν είναι λίγοι. Οι Έλληνες δεν είναι αντιδραστικοί, αλλά αντιστασιακοί. Τόσα χρόνια κατάφεραν να επιζήσουν μετά από γενοκτονίες, καταστροφές, πολέμους και είναι ακόμα εδώ για να προσφέρουν το έργο τους στην Ανθρωπότητα. Η μιζέρια της κοινωνίας δεν αλλάζει τίποτα ούτε καν τη σαθρότητα. Μπορεί να είμαστε άθλιοι, όπως θα έλεγε ο Victor Hugo, αλλά ο λαός μας κατάφερε άθλους. Έχουμε παρελθόν και το μέλλον μας ανήκει, διότι είμαστε ένας λαός του χρόνου. Και η εθνική μας στρατηγική πρέπει να είναι ΣΟΚ και ΚΛΕΟΣ.

Πηγή: http://www.lygeros.org/lygeros/8592-gr.html

Ν. Λυγερός

Μαρίνα : Σήμερα παιδιά θα εξετάσουμε την έννοια του φράχτη. Λοιπόν ποιος από εσάς ξέρει τι είναι ένας φράχτης ;

Όλοι μαζί : Εγώ, κυρία ! Εγώ !

Μαρίνα : Όχι όλοι μαζί, ένας ένας. Θα αρχίσουμε αλφαβητικά… Εσύ, λοιπόν…

Άννα: Λαβύρινθος για χαζούς!

Μαρίνα : Άννα, τι είναι αυτά που λες ;

Βασίλης: Σπίτι αστέγων!

Μαρίνα: Αχ, Παναγία μου…

Γιάννης: Μισοτελειωμένο κοτέτσι!

Μαρίνα: Ήθελα να μάθω πώς το σκέφτηκες.

Γιώργος: Αντιμεταναστευτικό κίνημα!

Μαρίνα : Μα τι θα κάνω με σας;

Δήμητρα: ΑΟΖ χωρίς οικονομία!

Μαρίνα : Μάλλον πήγες σε διάλεξη εσύ…

Ειρήνη: Αποκλειστική Ζώνη!

Μαρίνα : Τώρα το κλείσαμε.

Εριφύλλη: Απέραντο τρυπητό!

Μαρίνα: Α καλά!

Ζήνα: Είσοδος εξόδου!

Μαρίνα : Και πλάγια σκέψη τώρα.

Ιωάννα : Κίνηση απραξίας!

Μαρίνα : Μα είστε όλοι βαλτοί;

Κατερίνα : Σιδερένιο πανό!

Μαρίνα : Ποιος σας έμαθε όλα αυτά ; Να δούμε που θα πάμε με τέτοιες ιδέες.

Όλοι μαζί : Στην Ορεστιάδα, κυρία !

Πηγή: http://www.lygeros.org/lygeros/8591-gr.html

Ν. Λυγερός

Ευτέρπη (μουσική): Αμαλία Χατζηαθανασίου
Ερατώ (λυρική ποίηση): Άννα Μαρασλή,
Θάλεια (κωμωδία): Δήμητρα Μπαχαρίδου
Καλλιόπη (επική ποίηση): Ελεάνα Λαπανούδη
Κλειώ (ιστορία): Ελένη Μηλώσα
Μελπομένη (τραγωδία): Κωνσταντίνα Δαλακούρα
Ουρανία (αστρονομία): Μαρία Καρακατσάνη.
Πολυμνία (ύμνοι): Μαρίνα Προβατίδου
Τερψιχόρη (χορός): Ξένια Ρηγούδη,
Άνθρωπος : Χατζίκ Κασαπιάν

Εννέα μούσες, ένας άνθρωπος. Σκηνή σκοτεινή εκτός από το φως πάνω στον άνθρωπο. Οι εννέα μούσες είναι η μία πάνω στην άλλη πεταμένες σαν σκουπίδια, πληγωμένες… Σιωπή. Ο άνθρωπος τις αντικρίζει ξαφνικά. Φως πολύχρωμο πάνω τους. Ο άνθρωπος τρέχει προς αυτές. Προσπαθεί να σηκώσει μια αλλά πέφτει και ξαναπροσπαθεί με μία άλλη. Ίδιο παίγνιο με τις άλλες. Αλλαγή φάσης. Τις τραβά μία-μία και τις τοποθετεί μ’ ένα ταφικό τρόπο. Ετοιμάζεται να τις θάψει. Όμως καθώς τις βάζει, την μία δίπλα από την άλλη, δημιουργεί ένα ενιαίο σώμα που δεν έχει πια σχέση με τα κορμιά τους. Τότε μόνο έρχεται μπροστά στη σκηνή και γονατίζει κοιτάζοντας το κοινό. Παραμένει σιωπηλός και ακίνητος με τα χέρια ανοιχτά. Κλαίει. 

Χατζίκ: Ποιος διέπραξε αυτό το έγκλημα;

Σιωπή. Μετά ακούμε τις γυναικείες φωνές δίχως να κινηθεί καμιά. 

Αμαλία: Η βαρβαρότητα !
Άννα: Ο φράχτης !
Δήμητρα: Η κοινωνία !
Ελεάνα: Το κράτος !
Ελένη: Η βία !
Κωνσταντίνα: Η αδιαφορία !
Μαρία: Η δειλία !
Μαρίνα: Η υποκρισία !

Σιωπή. Ο άνθρωπος γυρίζει πίσω στις μούσες. 

Χατζίκ: Ποιος μίλησε;
Αμαλία: Η Ευτέρπη !
Άννα: Η Ερατώ !
Δήμητρα: Η Θάλεια !
Ελεάνα: Η Καλλιόπη !
Ελένη: Η Κλειώ !
Κωνσταντίνα: Η Μελπομένη !
Μαρία: Η Ουρανία !
Μαρίνα: Η Πολυμνία !
Ξένια: Η Τερψιχόρη !

Ο άνθρωπος τις σηκώνει μία μία μέσα στη σιωπή!

Χατζίκ: Πώς τόλμησαν να σας πληγώσουν;
Όλες μαζί: Με τη λήθη !
Χατζίκ: Θα είμαι η μνήμη σας…
Όλες μαζί: Είμαστε νεκρές. Χρόνος.

Με τα κομμάτια μας έφτιαξαν ένα φράχτη εναντίον των ανθρώπων.

Χατζίκ: Στην πατρίδα μου επέζησα στη γενοκτονία και τώρα αντιμετωπίζω τη γενοκτονία της μνήμης.

Χορογραφία. Οι μούσες καλύπτουν όλη τη σκηνή και περιστρέφονται γύρω από τον άνθρωπο. Όταν τον ακουμπούν μόνο μιλούν. 

Αμαλία: Δεν επιζήσαμε…
Άννα: Μας έσπασαν τα χέρια…
Δήμητρα: Έχυσαν μπετό στα πόδια μας…
Ελεάνα: Έδεσαν σύρματα στα μαλλιά μας.
Ελένη: Έσκισαν το δέρμα μας.
Κωνσταντίνα: Έκλεψαν το πνεύμα μας.
Μαρία: Ξέχασαν τις αξίες.
Μαρίνα: Εκτέλεσαν την ανθρωπιά.
Ξένια: Για την κοινωνία της λήθης…
Χατζίκ: Όχι !
Όλες μαζί: Ποιος τόλμησε ν’ αντισταθεί;
Χατζίκ: Εγώ !
Όλες μαζί: Ποιος είσαι εσύ;
Χατζίκ: Ο άνθρωπος.
Όλες μαζί: Δεν υπάρχει άνθρωπος εδώ. Είναι απαγορευμένοι από το φράχτη.
Χατζίκ: Τότε πρέπει να πέσει ο φράχτης.
Όλες μαζί: Είναι αδύνατον. Το αποφάσισε το κράτος και η βία.
Χατζίκ: Τα ίδια καταδίκασαν τον Προμηθέα.
Όλες μαζί: Είσαι παράξενος, άνθρωπε. Η αλαζονεία σου θα σε σκοτώσει και σένα.
Χατζίκ: Αφού επέζησα της γενοκτονίας, τίποτα δεν μπορεί να μ’ εμποδίσει.
Όλες μαζί: Και ο φράχτης;
Χατζίκ: Είναι ανίκανος μπροστά στην νοημοσύνη.
Αμαλία: Μήπως έχει δίκιο ο άνθρωπος;
Άννα: Δεν ξέρει τι λέει.
Δήμητρα: Ξέρει όμως τι κάνει.
Ελεάνα: Και τι σημαίνει αυτό;
Ελένη: Μπορεί να μας ζωντανέψει.
Κωνσταντίνα: Μα πως είναι δυνατόν;
Μαρία: Ο Προμηθέας βοήθησε…
Μαρίνα: Ακόμα και τον Δία…
Ξένια: Όταν τον είχαν ακρωτηριάσει.
Χατζίκ: Αν πέσει ο φράχτης τότε θα ζήσετε και πάλι ελεύθερες.
Όλες μαζί: Ας πέσει τότε !

Πέφτει η αυλαία

Πηγή: http://www.lygeros.org/lygeros/8586-gr.html

Ν. Λυγερός

Δεν αρκεί να διαβάσεις
τα ποιήματα του Καβάφη
για να ξέρεις τι θα κάνεις
μπροστά στα τείχη.
Κοίτα αν έχεις τη θέληση
να παλέψεις με την πέτρα
να γίνεις ένα με το σπαθί
για ν’ αντέξεις την επίθεση.
Αν πιστεύεις πραγματικά
σε κάτι ανώτερο από σένα
κοίτα την ανθρωπότητα
και το χρόνο πριν χαθείς.

http://www.lygeros.org/lygeros/7421-gr.html

Ο φράχτης της βαρβαρότητας

Ν. Λυγερός

Αν δεν μπορείς να προσφέρεις
ένα έργο στην ανθρωπότητα
δεν είναι ανάγκη να κατασκευάσεις
τον φράχτη της βαρβαρότητας.

Δεν είναι μ’ ένα έγκλημα ειρήνης
που δικαιολογείς την ύπαρξη σου
απλώς δίνεις την δυνατότητα
να σε καταδικάσει η ανθρωπιά.

Κι εσύ που κοιτάς τον ορίζοντα
όπου το γαλάζιο αγγίζει τη γη
μη τους αφήσεις να σου κλέψουν
την αγνή αξιοπρέπειά σου.

http://www.lygeros.org/lygeros/8571-gr.html

Όταν το μαύρο απέκτησε χρώματα

Ν. Λυγερός

Όταν το μαύρο απέκτησε χρώματα, ένα κομμάτι του καλοκαιριού άγγιξε τον χειμώνα στην καρδιά των ανθρώπων. Έτσι η θλίψη έγινε αίσθημα ανάγκης και το μίζερο έπεσε για να φανεί το μεγαλείο της αθλιότητας που δεν παραδίδεται ακόμα και όταν όλοι πιστεύουν ότι όλα είναι χαμένα. Τότε τα κορμιά μας γίνονται ένα μόνο σώμα ικανό ν’ αντέξει την επίθεση της βαρβαρότητας και να ανατρέψει τα δεδομένα που σκλαβώνουν μόνο εκείνους που δεν παλεύουν. Μόνο που η ζωή θέλει να ζήσει δίχως να σκοτώσει, δίχως να σταυρώσει τους άλλους, τους συνανθρώπους πάνω σ’ ένα φράχτη. Γιαυτό τα χρώματα ακόμα και λερωμένα από τη λάσπη και τα μελάνια, συνεχίζουν να είναι ανθρώπινα διότι είναι ψηφίδες της ανθρωπότητας.

http://www.lygeros.org/lygeros/8572-gr.html